Winterblues
’t Is zô’n groize, grauwe ochend in de eerste maand van ’t jaar
en de dag die loit deer stiltjes in een hoekie voor me klaar
maar ik ken de wup niet kroige, ok al klinkt ’t misskien raar,
d’r komt niet veul uit m’n hande, ik kroig echt niks voor mekaar.
D’r is gien zon die zommaar effies deur ’t wolkedek heen pluurt
ja, ’t loikt wel of ’t weer de leste dage puur verzuurt
en d’r is ok gien verjaring of een feisie op de buurt
en gien mens die moin een kaartje of een bloid berichie stuurt.
Alle ure prakkezeer ik over mense die ik mis
en den zit ik stil te poinzen hoe of ’t was en hoe of ’t is
ik kroig van die doffe oge, trane gane an de glis
ja, ’t leven loikt een kluwel, die zit lillijk in de tis.
Misskien gaat ’t murgen aars, hoor, maar nou leef ik in een roes
misskien gaat ’t strakkies over al stap ik onder de douche
of ik eet een sukkelareep of een dikke slagroomsoes
den verdwoint misskien 't groize… van die grauwe winterblues.
