Wonen in een schoolgebouw: 'We lopen niet
Jaren geleden tekenden de bewoners van een voormalig schoolgebouw in ’s-Gravenzande voor een koopappartement dat uit niet veel meer bestond dan vier muren. Een uniek project was het, waar flink in moest worden geïnvesteerd. 'Zou je dat nou wel doen?', vroegen vrienden en familie. Die scepsis horen ze nu nooit meer. Juist de enorme verbouwing die de bewoners tegelijkertijd doormaakten, schiep een burenband voor het leven. Acht bewoners geven een kijkje in de keuken.
Door Debbie van Eijk
"Iedere keer als ik m’n auto parkeer denk ik: jeetje, wat een pand is het eigenlijk," vertelt Bob (28). Zijn vriendin Désirée (28) vult aan: "Het is ook altijd leuk als iemand vraagt waar je precies woont, en je legt het uit." Amber (25) herkent die verwondering. Zij is sinds januari samen met Tim (31), een van de bewoners van het eerste uur.
Bob en Désirée
Bob van Bruggen (28) en Désirée Verduijn (28) zijn geboren en getogen ’s-Gravenzanders en al twaalf jaar een mooi stel. Zij is zorgcoördinator bij de GGZ, hij adviseur glastuinbouw bij Vollebregt Barten. Ze wonen hier sinds drie jaar; ze kochten het appartement over van de eerste bewoonster. Bob en Désirée waren meteen verliefd op dit huis bij de bezichtiging, om drie redenen: de ligging, midden in het centrum van ’s-Gravenzande, de ruime achtertuin, én ze hoefden er niets aan te klussen. “Dit was een cadeautje,” vat Désirée samen. De ’s-Gravenzandse heeft hier trouwens ook op school gezeten. Hun woning bevindt zich in een gedeelte van de peuterspeelzaal: ze deed er haar eindmusical in groep 8.
Pas toen hij zijn adres naar haar had geappt en ze voor het eerst bij hem op visite ging, kwam ze daarachter. "Toen ik vooraf op Google Maps keek waar het precies was, zag ik al dat het niet zomaar een appartementencomplex was, maar een schoolgebouw."
Niet alleen aan de vrijwel intact gehouden buitenkant is de voormalige Prins Willem-Alexanderschool, die ook ooit een ULO was, nog te herkennen. Ook de centrale hal en trappen zijn in de oorspronkelijke staat teruggebracht; inclusief sfeervolle glas-in-lood-ramen. Bij binnenkomst valt al het originele plaquette op aan de muur, uit de tijd dat de school nog de bijbelse naam Eben-Haëzer droeg.
De woningen zelf zijn sterk gemoderniseerd. Mooi gestucte muren met een vier meter hoog plafond geven een aangenaam gevoel van ruimte. Sommige bewoners hebben een vide aangebracht om meer vierkante meters te creëren. In de woning van Bob en Désirée wordt die begrensd door een adembenemend mooi gietijzeren hekwerk, maar: nieuw.
Toch is in elk van deze vier appartementen, naast de raampartijen, wel iets te vinden dat aan de oorspronkelijke staat van het schoolgebouw herinnert. In het appartement van Belinda (52) en Leo (53) is dat bijvoorbeeld een klein stukje ronde muur met de originele betegeling. In het appartement van Bob en Désirée is de kruipruimte van de peuterspeelzaal verder uitgegraven, waarmee ruimte werd gecreëerd voor hun vide. Tim en Amber hebben nog een oorspronkelijke houten balk onder het dak van hun zolder. En bij Bob en Galina kun je je nog goed voorstellen dat er een klein personeelskeukentje zat in hun wc-ruimte, is ook een stukje van de oorspronkelijke muur behouden en bovendien hebben zij de originele buitendeur als tussendeur in hun woning verwerkt: als die open staat, zie je de vier kleuren die de deur in de loop van de geschiedenis heeft gehad nog aan de laklagen.
Oude liefdesbrieven
Tijdens het verbouwen kwamen er ook een hoop kleinere sporen uit het verleden naar boven. Galina (60) vertelt: “Dit gebouw is ook tijdens de Tweede Wereldoorlog gebruikt. We hebben veel dingen gevonden die daarvan getuigen, zoals brieven en ansichtkaarten.” Haar echtgenoot Bob H. (70) vult aan: “En Belinda heeft juist veel schoolspullen gevonden in haar woning. Spiekbriefjes, potloden, proefwerken.”
In juli organiseerde de VvE – waar Bob voorzitter van is – een open dag in het pand. 110 bezoekers kwamen eropaf. De vondsten uit het verleden hadden ze uitgestald ter bezichtiging. Dat bleek een schot in de roos. “We hebben ook liefdesbrieven gevonden van scholieren. Die mensen zijn stomtoevallig ook allemaal op die open dag geweest. Dat was echt hartstikke leuk,” vertelt Bob met pretogen. “Er was een briefje met een hartje erop. Bovenaan stond Arie, en daaronder Miepje. Toen kwam Arie hier, zag het en vertelde: ‘Daar ben ik niet mee getrouwd’. Even later kwam Miepje, om hetzelfde te vertellen over Arie.”
Bob en Galina
Bob (70), een voormalig zeeman met een eigen bedrijf en Galina (60) Hortulanus zijn één van de twee stellen die een grotere eenheid in het gebouw betrokken. Ze hebben elkaar ontmoet via een datingsite en zijn nu tien jaar samen. Hun woninginrichting kenmerkt zich door nautische elementen, zoals miniatuurboten, ronde raampjes en spiegels, maar ook Delfts Blauw, Wit-Russische cultuur en joodse relikwieën getuigen van de culturele rijkdom in hun leven. Bob is voorzitter van de VvE. Voor hun vergaderingen, één of twee keer per jaar, is hun lange tafel bij uitstek geschikt. Die plaatsten Bob en Galina in eerste instantie voor hun zes kinderen, zes kleinkinderen en aanhang. Met Kerst komt de hele familie samen en maakt dit echtpaar handig gebruik van hun vier meter hoge appartement: dan laten ze de hoogste kerstboom bezorgen die ze kunnen vinden.
Galina: “We hebben een kast gekocht om deze documenten in tentoon te stellen. Hij staat al klaar in de hal, we moeten hem alleen nog even inrichten.”
Op het matje
Zelf woont het stel in het gedeelte van de school waar de directiekamer was – naast de nooduitgang, een stukje klaslokaal en het kleine personeelskeukentje. Als directiekamer werd hun woning ook nog herkend, op de open dag. “Hier moest ik op het matje komen bij de directeur,” vertelde een bezoeker.
Emmer in de tuin
Toch is de historie van het pand voor geen van deze vier koppels de doorslaggevende reden geweest om hier te gaan wonen; het was eerder een mooie bijkomstigheid.
Désirée is de enige die echt dierbare herinneringen heeft aan het gebouw: "Samen met waar Leo en Belinda wonen, was onze woning de peuterspeelzaal. En de wc's zaten hier. In deze ruimte heb ik mijn eindmusical gedaan. Dus toen ik hier binnenkwam was dat wel heel leuk. De vloer beneden is nog hetzelfde, de trap omhoog en het glas-in-lood. Leuk om te zien hoe dat allemaal bewaard is gebleven."
De meeste bewoners kozen voor de kavels in het voormalige schoolgebouw vanwege de - toentertijd - gunstige prijs, en omdat je er alle kanten mee op kon. Belinda somt de voordelen die zij destijds zag nog eens op: "In het centrum, gelijkvloers, op de begane grond, een tuin, én zelf alles kunnen ontwerpen. Dat tikte alle boxen aan." Lachend: "Alleen vrijstaand aan het water is niet gelukt." Haar man Leo grapt: "Dan zetten we wel een emmer water in de tuin."
Beter een goede buur
Alle bewoners kennen elkaar hier bij naam en Belinda en Leo hebben van meerdere buren de sleutel. Samen kozen de bewoners, verenigd in hun VvE, de huidige naam van het complex: PWA, naar de Prins Willem-Alexanderschool die hier zat. Dat werd besloten tijdens een vergadering waarvan de nasleep langer duurde dan de vergadering zelf. Dat geldt namelijk voor elke VvE-vergadering in het gebouw, vertelt Galina: "Bob maakt dan altijd van alles klaar. De vergadering zelf duurt hooguit drie kwartier, maar niemand blijft korter dan anderhalf à twee uur. Na afloop komt er wijn op tafel, nootjes en chips. Het is gezellig, prettig, gewoon goed." Bob H. erkent: "We werken allemaal, maar kennen elkaar en komen elkaar tegen. Zeker voor ons, wij hebben rondom een tuin, dus wij zitten altijd buiten. Iedereen komt altijd langs lopen en heeft tijd voor een praatje."
Belinda: "Het is hier echt fantastisch, ik kan niet anders zeggen."
Désirée: "Wij kwamen hier pas later wonen, maar werden met open armen ontvangen. Iedereen vond het leuk om zijn bouw te laten zien."
Bob B.: "Als we een verjaardag hebben, of een tuinfeestje in de zomer, stuur ik een Whatsappje naar mijn directe buren. Niet met de vraag of ze het vervelend vinden, maar eerder als uitnodiging."
Lees verder op de volgende pagina
