‘Zelf was ik nogal verlegen op de lagere school’
NieuwsKOOG AAN DE ZAAN - “Zelf was ik nogal verlegen op de lagere school, maar op de Pedagogische Academie voor Basisonderwijs (PABO) kwam ik los”, zegt Ron Drukker, directeur van basisschool De Golfbreker. Na veertig jaar trouwe dienst blikt hij terug. “Vroeger was de school echt een spil in de wijk, samen met ouders hebben we zelfs speeltoestellen gebouwd.”
Door Charlotte Schaap
Elke ochtend zeggen Ron en sommige collega’s de kinderen ‘goedemorgen’ bij de ingang van de school. “We vinden het belangrijk de kinderen welkom te heten, even in die twee oogjes te kijken van ‘hoe gaat het nu met jou’. Het is belangrijk dat ieder kind zich gezien voelt”, aldus de directeur.
Ron Drukker, directeur school De Golfbreker, stopt na veertig jaar trouwe dienst
“Ik heb zelf een hele ingewikkelde lagereschooltijd gehad. Niet omdat ik het zo slecht had thuis. Maar ik ben ongeveer acht keer verhuisd. Toen ik op de kleuterschool zat, heb ik twee jaar afgemaakt. Toen ging ik alweer verhuizen”, zegt Ron.
‘Directeur van een basisschool ben je 24 uur per dag’ (Foto’s: Charlotte Schaap)
Hij herinnert zichzelf als een verlegen jongetje. “Als ik nieuw op school kwam, werd ik voor de klas neergezet en zei de leerkracht: ‘Dit is Ronnie, die komt bij ons op school’. Daar stond ik dan, iedereen kijkt je aan. Ik sloeg me er wel doorheen hoor, maar het zijn geen leuke dingen. Als ik er nu weer over praat, krijg ik hetzelfde vervelende gevoel.”
Schildpad
Ron heeft niet veel herinneringen, maar één specifieke leerkracht is hem altijd bijgebleven. “In mijn laatste jaar van de lagere school had ik een meester. Voor die tijd was hij erg vooruitstrevend. Hij had lang haar en er kroop de hele dag een schildpad door zijn klas.”
“In de ochtend werd de schildpad dan uit de bak gehaald. Je moest uitkijken dat je niet op de schildpad stond. Ja daar had ik wel wat mee. Die man was ook wat vrijer in alle dingen. Hij begreep hoe het werkte. Dat heeft bij mij wel een vuurtje aangewakkerd”, zegt Ron.
Liefde voor de natuur
“Als kleine jongen heb ik altijd wat met de natuur gehad. Ik heb mijn hele jeugd op boerderijen gewerkt. Van koeien melken tot werken in de bloembollen. Wat ik zo mooi vind is de hele dierenwereld. De verwondering van de natuur. Het komt altijd weer terug.”
De bijna pensionado had eigenlijk de droom biologie te studeren. Toen die niet doorging besloot hij de PABO te volgen. De toen nog verlegen jongen ontpopte zich als een ware organisator: “Op de PABO voelde ik mij pas echt vrij om mijzelf te ontplooien. Ik heb toen overal ingezeten en van alles georganiseerd. Ik had zelf een ‘drive-in-discotheek’ en organiseerde schoolfeesten.”
Volgens de directeur is het onderwijs de afgelopen veertig jaar flink veranderd. “Het is een stuk individueler dan vroeger. De komst van computers heeft een hoop veranderd. (Foto: Charlotte Schaap)
Start in 1984
Na het afronden van de PABO werd hij meester in zijn geboorteplaats Uitgeest. Een aantal jaren later begon hij op 1 december 1984 op De Golfbreker. “Het was een prachtige periode om te beginnen, zo vlak voor Sinterklaas. Altijd een leuke tijd voor kinderen. Ik was meester van 37 kinderen. Toen heel normaal zo een grote groep”, zegt Ron.
De Golfbreker staat centraal in de wijk Westerkoog. In die tijd een nieuwe wijk in de Zaanstreek en de school groeide mee. “De Golfbreker was toen echt een spil in de wijk. Ouders en leerkrachten waren heel betrokken. Zaterdag was gewoon een vaste werkdag, dat hoorde erbij. We zorgden met elkaar voor sporttoernooien, organiseerden markten en hebben onze eigen speeltoestellen getimmerd. Dat soort dingen, vergeet je nooit meer”, zegt de directeur als hij deze warme gevoelens deelt.
Vrije ruimte
Ron zegt: “Ik denk dat de langharige meester met de schildpad wel iets heeft aangewakkerd bij mij. Ik vind dat kinderen een bepaalde vrijheid moeten krijgen om zelf te kiezen wat ze leren. Ze moeten zin krijgen in het leren”, zegt hij.
Zo heeft hij zich in zijn werkende jaren hard gemaakt voor creativiteit, muziek en sport. “Ik heb zelfs gekeken of we een radiostation hier op De Golfbreker konden organiseren”, zegt Ron. Ook krijgen de kinderen ruimte om een muziekinstrument te bespelen en wordt er judo lesgegeven. “Muziek is belangrijk voor de ontwikkeling van het brein. En uiteindelijk ook goed voor rekenen!”
Projectonderwijs
Maar als Ron praat over hoe de school vroeger ‘projectonderwijs’ gaf, begint hij echt te glunderen. “Dat is zo een mooie vorm van onderwijs. We kozen dan bijvoorbeeld ‘Noord-Amerika’ en gingen met kinderen zes weken lang naar die plek (denkbeeldig). We hadden het over alles wat met Noord-Amerika te maken had. De bizons, de burgeroorlog, wat ze ook maar interessant vonden.”
Hij vervolgt: “Wilden kinderen schilderen, dan deden ze dat. Tuurlijk wel met bepaalde structuur, maar ook heel veel vrijheid en ruimte voor de eigen inbreng. Op school stond een groot documentatiecentrum met allerlei boeken, dia’s, filmmateriaal en allerlei andere objecten die met een bepaald project te maken hadden. Kinderen doken erin om inspiratie op te doen.”
Drama in 2003
Terugkijkend op de afgelopen veertig jaar, was het meest verdrietige toch wel de brand op 17 februari 2003. Dat vergeet Ron nooit meer. “Terwijl de vlammen door het plafond sloegen ben ik, samen met mijn collega, de school in gegaan. We hebben uiteindelijk twee computers kunnen redden. Het was wel echt linke soep hoor!”, benadrukt Ron.
“Alles is toen verbrand, het hele documentatiecentrum. Al het materiaal wat we al die jaren verzameld hebben, is in drie uur tijd helemaal af gefikt. Dit is echt een kantelpunt geweest. We moesten in twee weken tijd weer onderwijs geven, maar hadden niets meer. We moesten wel een andere methode kiezen”, zegt Ron geraakt.
Meer zorg dan onderwijs
Volgens de directeur is het onderwijs de afgelopen veertig jaar flink veranderd. “Het is een stuk individueler dan vroeger. De komst van computers heeft een hoop veranderd. Er is een hoop administratieve last bijgekomen. Dat was vroeger niet.”
Wat ook opvalt is dat er nu veel tijd gaat zitten in zorg, in plaats van onderwijs. “We moeten kinderen leren om te gaan met emoties”, zegt Ron terwijl hij een ‘praatplaat’, met verschillende gevoelens uitgebeeld, op tafel schuift. Hij vervolgt: “Dan ga ik zitten en zeg ik ‘vertel, waar sta jij op deze cirkel’”
Omgaan met gevoelens
Elke ochtend geven kinderen aan hoe ze zich voelen. “We willen het voor zijn dat kinderen misschien gaan ontploffen. Als een kind niet zo lekker erin zit, is het de bedoeling dat de leerkracht hier aandacht voor heeft. “Ik denk dat op dit moment tachtig procent van mijn werkdag bestaat uit gesprekken met kinderen, over kinderen met instanties en ouders. Niet alleen ik, maar al mijn collega’s bedrijven echt topsport!”
Blik naar de toekomst
Als Ron nadenkt over wat hij met al zijn vrije tijd gaat doen, raakt hij niet uitgepraat. “Directeur van een basisschool ben je 24 uur per dag. Mijn werk begint al in de ochtend bij het ontbijt. Als ik straks met pensioen ben, houd ik veel tijd over.”
Hij woont in Uitgeest en zet zich graag in voor zijn buurt. “Ze hebben er al lucht van gekregen dat ik straks meer tijd heb. Ik wil heel graag weer de Sportweek in Uitgeest op poten zetten. En ik kan een keer buiten de schoolvakanties op vakantie. Dat geeft een hoop rust!” Ron werkt nog tot september dit jaar.
