In Memoriam over rasoptimist Dick Ranzijn: 'Kan niet? Bestaat niet'
Door: Michel Ranzijn
FARO - Het is alweer een jaar geleden. ''Ongelooflijk hè, wat gaat de tijd toch hard,'' zou hij zelf gezegd hebben. Dick Ranzijn sr. - mister Rodi Media - overleed op 12 juni 2023 op 80-jarige leeftijd in zijn geliefde Portugal. Pretoogjes, rasoptimist, keihard lachen, nooit bang, straatvechter, lieve vader, lieve man, AZ’er in hart en nieren én een échte ondernemer. We blikken terug met zijn zoon Michel.
Vorig jaar overleed Dick Ranzijn op 12 juni
Voor deze terugblik neem ik jullie even mee naar eind november 2022. Hier werd mijn vader 80, een prachtige leeftijd. Een mijlpaal. Maar Dick senior zag er allesbehalve 80 uit, in doen en laten. Actief, middenin het leven. Zijn verjaardag werd groots gevierd bij golfbaan Sluispolder en gecombineerd met een soort van afscheid van zijn kindje 'Rodi'. Kon hij het dan echt loslaten? Nog geen paar dagen later werd de straatvechter uit 'het rooie dorp' overvallen door een epileptische aanval en belandde hij in het Alkmaarse ziekenhuis. Hier werd een nachtmerrie werkelijkheid: de diagnose luidde hersentumor, graad 4. Kortom, een kansloze missie. De wereld stond stil.
Optimisme
Wat volgde was een chaotische periode en een operatie. Wat zo typisch was, hij mocht een paar dagen na zijn geslaagde operatie het ziekenhuis uit. Ik kwam hem ophalen. Zijn status was herboren en optimistisch als altijd. Hoe kon het ook anders? ''Het ziet er geweldig uit,'' zo omschreef hij de situatie. Tas al keurig ingepakt. ''We gaan eerst even naar de kantine,'' zei hij. Ik moest even helpen tillen, want ''we moeten gebak en koek halen voor het personeel hier op de hele afdeling.'' ''Die mensen werken zo ongelooflijk hard,'' legde hij uit vol enthousiasme. Mensen waarderen zoals alleen hij dat kon. Een simpel dankjewel was niet genoeg.
Waardering
In de kantine van het Alkmaarse ziekenhuis moesten ze apart voor mijn vader de oven aanslingeren voor de gigantische bestelling. Vervolgens liep ik met opgestapelde dozen achter hem aan naar de afdeling. Zonder gene deed hij de deur open waar het voltallige afdelingspersoneel nét zat te lunchen. Of hij even ''de aandacht mocht van iedereen.'' Ik hield mijn adem in. Dit doe je toch niet? Dacht ik even...
Vijf minuten lang hield ik mijn adem in
Vijf minuten lang heb ik ademloos geluisterd naar een speech waarin de beste man zijn diepste waardering uitsprak voor de mensen in de zorg. Typisch. De sfeer in de ruimte veranderde al snel van ''wat komt meneer Ranzijn hier doen'' naar een diep respect voor zijn lofzang en oprechte waardering. Gevolgd door een oorverdovend applaus. Mijn mond viel open. Dit is misschien wel een van de belangrijkste dingen waar mijn vader heilig in geloofde: elkaar waarderen voor wie we zijn en wat we doen of waar we voor staan.
Geloof
''Kan niet? Bestaat niet.'' Een straatvechtersmentaliteit gecombineerd met oneindig veel energie, positiviteit en drive om iets te realiseren. Maar altijd met oog voor de mens. Altijd een praatje makend met mensen in het bedrijf. ''Ik moet er voor de mensen zijn,'' want ''We doen het met elkaar.'' Als een ander het zegt, klinkt het afgezaagd.
'Ik moet er voor de mensen zijn'
Maar bij mijn vader geloofde ik elk woord. Hij was er voor de mensen omdat je 'zonder hen' niks voorstelde. Zijn succes was het succes van de mensen. ''Als de mevrouw die de wc schoonmaakt niet haar werk goed doet, kan een belangrijke deal zomaar niet doorgaan,'' illustreerde hij dan. Doelend op die ene ‘klant’ die dan net naar een vieze wc gaat en denkt: bah, wat is dit...
De tijd vliegt
We zijn nu een jaar verder. ''Het leven gaat door. Het is wat het is. Je moet niet blijven hangen.'' Dat is wat mijn vader zou zeggen. Zelfs nu is het nog vervelend om m'n vader gelijk te geven, want voor nu blijf ik graag even hangen. En proosten we met de familie op jou.
