Jury enthousiast: Ziggy Klazes schrijft winnende ode aan Haarlem
NieuwsHAARLEM - Er was veel animo voor de Zeer Korte Verhalen wedstrijd, die door boekhandel De Vries van Stockum uit de Jacobijnestraat 7 was uitgeschreven. Maar liefst 37 mensen deden mee. Afgelopen zondag was de prijsuitreiking. Ziggy Klazes won de juryprijs en Rogier van Vuure uit Amstelveen kreeg de meeste stemmen van het publiek.
Veel animo voor ZKV-wedstrijd boekhandel De Vries van Stockum
Door Willem Brand
Schrijf over jouw favoriete plek in de stad was de opdracht. De veruit jongste deelnemer Rosa (6 jaar) kreeg van de jury natuurlijk de aanmoedigingsprijs. Origineel was, dat zij haar 150-jarige huis tot haar lievelingsplek bestempelde. “En in mijn kamer is een raam en als je daar doorheen kijkt zie je mijn school’, schreef ze.
Doe Maar
Rogier van Vuure stond in 2000 achter Henny Vrienten in een muziekwinkel. Toen Henny afrekende, vroeg de verkoper hem of hij een plastic tasje wilde. Henny dacht even na en antwoordde: ‘Doe maar’. Bij de borrel vertelde Rogier dat het echt gebeurd was, maar dat de muziekwinkel zich in Utrecht had bevonden. Rogier had er een Haarlemse draai aan gegeven door zijn wandeling te starten op het Houtplein bij het kunstwerk van de gestapelde groene telefooncellen. Ook winnares Ziggy Klazes had de waarheid een beetje aangedikt. Het dramatische slot, geïnspireerd op de magisch-realistische roman ‘De komst van Joachim Stiller, was fictie: de zoen was echt gebeurd.
Winkelmanager Irene Kosten nodigde alle aanwezigen uit om volgend jaar mee te doen. Het was mooi dat de ZKV’s een week lang in de winkel te lezen waren geweest. Dat zorgde voor extra toeloop, want wilde je stemmen, dan moest je dat met een briefje in de winkel doen. Kosten overweegt om in 2025 de namen van de schrijvers niet te vermelden en zo de inhoud echt voorop te stellen. Ook de schrijver dezes deed mee en zat met zijn verhaal ‘Troostend groen’ over de Haarlemmerhout bij de laatste vijf. Ook haalde hij met twaalf stemmen net niet de publieksprijs. Gelukkig maar, want wie had dan de foto moeten nemen?
Gekozen door de jury: De Hoek
We spraken af in de Toneelschuur. De reiziger, op zoek naar iemand om voor thuis te komen en de Haarlemse, benieuwd naar hoe jouw vrienden je zouden omschrijven. Welke woorden maakten dat jij straalde tussen de andere profielen weet ik niet meer. Je zat er al. Aan de leestafel. Verdiept in een oude Volkskrant. We spraken veel maar ik vergat waarover. Later slenterden we door de stad. Op de hoek van de Lange en Korte Veerstraat omhelsde je me. We zoenden. Met een gretigheid alsof we elk moment zouden kunnen sterven. Er werd gefloten, iemand riep ‘Get a room!’. Ik zag je blije rug verdwijnen. Je appte vanuit de trein ‘Jij bent het.. toch?’ Ik antwoordde, ‘Toch!’ Toen niets meer. Na weken van schreeuwende stilte vond ik jouw naam. Zwart omrand. Op de datum onder jouw naam stond, rood omcirkeld, in mijn agenda: R.-Toneelschuur-19.30.
Ziggy Klazes
Publieksprijs: Henny
Het moet een jaar of twintig geleden zijn geweest, schat ik. Goedgeluimd passeerde ik de opgestapelde groene telefooncellen op weg naar mijn favoriete platenzaak in de Grote Houtstraat. Het was die zaterdagochtend rustig in de muziekwinkel en al snel vond ik wat ik zocht. Toen ik wilde afrekenen zag ik dat de klant voor me Henny Vrienten was. Ik had hem niet meteen herkend, pas nadat hij de verkoper iets vroeg, werd ik me bewust van zijn hoogsteigen gemoedelijke Brabantse accent.
Ik dacht terug aan zijn muziek, aan hun muziek. Hun hoogtijdagen lagen in mijn jeugdjaren. Alle felgekleurde groen-roze buttons die ik op mijn jas had gespeld, kon ik me nog levendig herinneren. Henny had nog steeds stekeltjeshaar, maar nu korter en grijzer. Ik zag Henny afrekenen en de kassabon in ontvangst nemen. ‘Wilt u een plastic tasje?’ vroeg de verkoper. Henny dacht even na en antwoordde: ‘Doe maar.’
Rogier van Vuure
Aanmoedigingsprijs: De leukste plek in Haarlem
De leukste plek in Haarlem vind ik thuis. Want ik heb daar heel veel speelgoed en ik kan daar tekenen en verven. En ons huis staat naast de school, en ons huis is 150 jaar en in mijn kamer is een raam en dat raam als je daar door kijkt zie je mijn school.
Rosa (6 jaar)