Het Ontspanningsgebouw
ZAANSTREEK - Koos van der Woude kwam op 11 oktober 1965 als 20-jarige knaap als monteur in dienst bij de productiebedrijven van Albert Heijn. Dat werk deed hij tot de verhuizing in 1993. Het leverde hem veel mooie verhalen op die de inmiddels 80-jarige Zaandammer heeft opgeschreven.
Als ik ergens een goede herinnering aan heb, is het pand met een halfrond dak in de Klamperstraat. Het is nu een buurthuis. Maar bij het 50-jarig bestaan in 1937 van het productiebedrijf, schonk Albert Heijn een ontspanningsgebouw aan het personeel. Er kwam ook een personeelsvereniging voor ontspanning. Er kwam niet alleen een gymnastiek en toneelafdeling uit voort, maar ook tafeltennis, schermen, klaverjassen, dammen en een schietvereniging. Ook gaf men daar opleidingen en was zelfs de thuishaven van het Harmoniekorps.
Tevens werden er feestavonden georganiseerd met bekende Nederlandse artiesten. Maar ook bingoavonden die goed werden bezocht. Door personeel van het productiebedrijf, het distributiecentrum, de centrale slagerij. Maar ook broodfabriek Van Hoeve uit Halfweg. Altijd een volle zaal.
Omdat er in de fabriek geen voorziening was, ging de koffie en thee in grote ketels op een karretje naar de fabriek in de Oostzijde. Dat werd geregeld vanuit het restaurant in het OG in de Klamperstraat. Dit was een korte route naar de fabrieken. Zodra dat de kar de portier passeerde, drukte deze op een bel. Dan konden de afdelingen op diverse plekken, meestal bij de trappenhuizen, hun keteltjes vullen. De koffie om half tien en de thee half drie. Sommige afdelingen hadden wel een kleine ruimte om even te zitten, maar in de TD (technische dienst) dronken we het op de werkbank. Er viel wel eens een bekertje om, wat een natte broek opleverde. Soms hielpen we het lot ongemerkt een handje. Dat drong pas tot je door als je nattigheid voelde.
De eerste beheerder was van Rooijen die al in 1937 bij AH kwam werken. Het was een klein dik mannetje, die de bijnaam Pommetje had. Ik wist dat niet en sprak de man eens met zijn bijnaam aan. 'Wat zeg je me daar?' brieste hij met een rood hoofd. Toen het gezicht zijn natuurlijke kleur kreeg, zag hij na mijn uitleg de humor er wel van in. De lunchpauze was ook in dit het gebouw. Met een kaartje van vijf strippen kon je betalen. Ik had het kaartje eens met een elastiekje aan de binnenkant van mijn mouw gespeld. Bij het betalen legde ik het kaartje voor de neus, van de medewerkster op de balie. Toen ze het wilde pakken was het plots verdwenen. Ze keek om zich heen en op de grond. 'Krijg nou wat. Ik zou toch zweren dat er een kaartje lag.' Toen ik de truc vertelde, kon ze de humor er niet van inzien.
Tijdens een sinterklaasfeest in het gebouw, ben ik in de rol van zwarte Piet, tussen twee voorstellingen, onder het toneel in slaap gevallen. De kinderen hadden al een poosje hun kelen schor gezongen, toen de zoon van de beheerder me kwam wekken.