Voorstelling Waanzien van Mouna Laroussi geeft veel stof tot nadenken
UitgaanPURMEREND - ‘In haar derde solovoorstelling Waanzien speelt Mouna Laroussi op onderhoudende en soms ontroerende wijze met vooroordelen en aannames. Met haar indrukwekkende mix van fysiek spel, dans en cabaret benadrukt ze het belang van naar elkaar kijken’. Aldus een citaat uit de recensie in De Theaterkrant. Mouna Laroussi staat met Waanzien op vrijdagavond 15 november in de Purmaryn. Nieuwsblad Purmerend sprak deze week met de cabaretière over de show. In de 1 uur en 40 minuten durende voorstelling neemt Mouna haar publiek mee in een rollercoaster. Zij geeft bezoekers stof tot nadenken, maar doet dat zonder de vinger te wijzen.
Mouna Laroussi gaat het in haar nieuwe voorstelling Waanzien, die ze al 47 keer heeft gespeeld en wegens succes wordt geprolongeerd, hebben over kijken, zien en gezien worden, door een bril kijken, begluren, wegkijken en in de gaten houden. “We zien elkaar misschien nog wel, maar kijken vaak niet verder dan onze neus lang is. We zetten onze oogkleppen op. Kijken elkaar met de nek aan. En vergroten zo onze blinde vlek. Ik wil de mensen een spiegel voorhouden, maar dan wel op een leuke manier. Dat ze na afloop van een scène denken: o ja, zo heb ik het eigenlijk nooit gezien”, beschrijft ze.
Hilarische misverstanden
Mouna laat zien dat al dat kijken kan leiden tot hilarische misverstanden. Ze pleit ervoor elkaar liefdevol in gaten te houden. Want iedereen weet: uit het oog, uit het hart. “Ik heb de rijkdom dat ik in twee culturen ben opgegroeid. Mijn moeder is Nederlands en mijn vader Marokkaans. Twee verschillende culturen, die kunnen botsen, schuren maar waarin ook liefde is. Ze zijn nog steeds gelukkig getrouwd. Ik zie mezelf als een bi-culturele cabaretier. Ik heb altijd van huis uit meegekregen dat het goed is als mensen in de breedste zin van het woord naar elkaar blijven kijken. Dat gevoegd bij verbinden is in feite het overkoepelende thema van mijn show Waanzien”, legt Mouna uit.
Tekst gaat verder onder de foto
Mouna Laroussi speelt in Waanzien verschillende typetjes. (Foto: Richard Beukelaar)
Universele typetjes
In Waanzien, geregisseerd door Titus Tiel Groenestege, speelt ze verschillende scènes met typetjes die universeel zijn. Een mooi voorbeeld is het Marokkaanse opaatje, die dan ineens in het lied Het Dorp van Wim Sonneveld wordt gezogen en waarin ook de Wim Sonneveld van de Arabische landen een rol speelt. Of de scène van een groep schoolpleinmoeders die met elkaar bekvechten of kinderen depressief kunnen zijn. In een moordend tempo wisselt Laroussi de accenten af met plat-Rotterdams, Turks, Marokkaans, Spaans, Surinaams en Indiaas. Op een ander moment persifleert ze types met een Gooise tongval. Mouna ontroert haar publiek vervolgens met een scène over dementerende ouderen met een migratieachtergrond, die door de achteruit hollende of uitgeholde zorg wederom geen kans krijgen om zich thuis te voelen. Ook laat ze discriminatie op de werkvloer zien.
De reacties op de show zijn lovend. Mouna: “De mensen die gekeken hebben zeggen dat ze de stijl verrassend vinden. Weer een ander vindt de show een eye-opener. Ik ben dan ook heel benieuwd dat de bezoekers in Purmerend ervan vinden. Ik heb er in ieder geval hartstikke veel zin in.”
Kaarten bestellen
Kaarten voor de show op 15 november zijn te bestellen op de website www.depurmaryn.nl