Op de pijp met... Ton Kolmeijer
CultuurEven pauze. Even op de pijp. Bakkie doen, praatje maken. Met en over bijzondere Westlanders. Westlanders met een verhaal. Over Westlandse waarden, en over heden, verleden en toekomst. Deze keer praten we met: Bas Meijndert.
Tekst: Esdor van Elten / Foto’s: Ton van Zeijl
Afgelopen zondag presenteerde Ton Kolmeijer (74) de 2000e uitzending van zijn programma Plus Radio bij de WOS. Voor de rekenaars onder ons: dat is een slordige 38 jaar lang radio maken, want de keren dat hij verstek moest laten gaan zijn minimaal. “Laat mij maar lekker achter mijn microfoon zitten.” Ton is weduwnaar van Ria en heeft 1 dochter, Eline, en twee kleinkinderen. Hij woont in Maasland.
Kolmeijer, dat is geen gangbare naam…
Nee, dat klopt. Het schijnt dat de naam van Duitse oorsprong is en dat er vroeger nog een ‘h’ in zat. Maar zelf ben ik geboren in Schiedam. De op één na jongste in een gezin met zes kinderen. Mijn vader zat in de meet- en regeltechniek. Mijn ouders gaven hun kinderen alle kansen en daardoor kon ik doorleren.
Hoe zag jij je toekomst?
Ik weet nog dat ik op 12-jarige leeftijd bij het Sportfondsenbad de televisiewagens van de NTS zag staan. Ik was meteen verkocht. Televisie, dat was magisch voor me. Van een oude Blueband-doos bouwde ik mijn eigen ‘camera’. Cameraman worden, dat was mijn droom. Daarom schreef ik naar de NTS met de vraag hoe je dat kon worden. Je moest niet brildragend zijn, de middelbare school en de fotovakschool hebben gevolgd. Dat heb ik dus gedaan. Mijn vader ging mee in het maken van foto’s en films en dat heeft ons samen mooie momenten opgeleverd. Via via kwam ik in contact met Pim Korver, cameraman en persfotograaf, bekend van onder andere zijn verslaglegging van de stranding van de Ping An bij Ter Heijde in 1965 en de ramp met de Herald of Free Enterprise in Zeebrugge in 1987. Ik mocht meehelpen bij het maken van een voorlichtingsfilm voor de Nederlandse politie en leerde zo allerlei facetten van het cameravak kennen. Het ging een hele tijd goed maar toen hij een keer lelijk reageerde toen ik per ongeluk te laat was (uitzonderlijk, want ik ben altijd op tijd) stopte ik ter plekke. Daar kan ik slecht tegen. Ik ging naar huis en vroeg mijn moeder naar het Stadsblad voor de personeelsadvertenties. Ik ging werken voor Sperwer 4=6, (de voorloper van wat nu PLUS is – EvE). Ik kon aan de slag als computer operator. Toen nog met ponskaarten. Ik kon ook een programmeeropleiding doen en via die cursus kwam ik terecht op de administratieafdeling van een groothandel in bouwmaterialen. Naast informaticacursussen volgde ik daar ook cursussen boekhouden, want je moest natuurlijk ook inhoudelijke kennis hebben om te kunnen programmeren. Dat heb ik van 1968 tot 1979 gedaan. De afdeling is toen verzelfstandigd en zo was ik ineens ondernemer. Eind jaren ‘90 was ik vanwege de ziekte van mijn vrouw Ria thuis meer nodig en daarom ging ik mijn kantoor aan huis vestigen. 7 jaar geleden heb ik mijn kantoor in een fijn monumentaal pand in Maassluis gevestigd.
Waarom was je thuis meer nodig?
Mijn vrouw Ria werd gediagnosticeerd met MS. Ze was 29 toen de eerste vage klachten kwamen maar het heeft nog een hele tijd geduurd voordat het duidelijk werd wat ze had en voordat we dat konden accepteren. MS is een vreselijke ziekte waardoor je steeds verder achteruit gaat, dus door de tijd heen moest ik haar steeds meer helpen. Uiteindelijk is zij in 2005 overleden.
Dat lijkt me heel moeilijk…
Dat was het ook en ik mis haar nog iedere dag. Emotioneel maar ook praktisch. Dat ik thuis kon werken was dus heel handig. We waren intens samen en zij heeft me ook altijd volop gesteund met mijn hobby: tv en radio maken.
‘Laat mij maar gewoon lekker achter mijn microfoon zitten’
Nooit spijt gehad dat je geen cameraman bent geworden?
Geen moment. Ik heb door de jaren heen ook nog heel wat filmopnamen bijgewoond hoor en ook zelf nog een en ander aan camerawerk gedaan. Uiteindelijk bleek de combinatie werk, thuis en radiohobby heel goed te werken voor mij en mijn passie ligt gewoon echt bij de radio.
Hoe kwam je van foto en film bij radio?
Van het een komt het ander. Bij film en televisie zit natuurlijk ook geluid, dus die kennis krijg je mee. En de radiowereld beviel me wel. Ik was een tijdlang betrokken bij Omroep Vlaardingen. In 1972 werd ik vrijwilliger bij de Ziekenhuisomroep in Schiedam (ZOS) en vanaf 74 had ik mijn eigen ‘ziekenhuiszender’: de BOM (Bejaarden Omroep Maasland.) Ik nam thuis een cassettebandje op en bracht dat dan iedere dag naar het Dienstencentrum in Maasland waar de cassette werd afgespeeld. Ik kreeg vanuit de luisteraars veel enthousiaste reacties en ging hierdoor zelfs eenmaal per maand op de zaterdagmorgen tijdens de koffie “live” een programma met gasten maken. Daar is eigenlijk het idee van mijn huidige programmaopzet ontstaan.
En toen kwam de WOS...
Ik ben vanaf het eerste moment betrokken geweest bij de WOS. Op 19 oktober 1986 was de eerste uitzending. Daarmee ben ik momenteel een van de langst rondlopende medewerkers bij de WOS. Ik deed niet alleen radio: samen met Kees Bouwhuizen en Klaas Kelderman maakte ik ook vijf jaar lang televisieprogramma’s, tot Kees op 8 januari 2011 helaas overleed. Nog steeds draai ik ieder jaar op die datum een plaat voor hem en zijn nabestaanden.
Is radio leuker dan tv?
De liefde voor camera’s is er nog steeds, maar die voor de radio is niet minder. Radio is directer. Je kunt een uitzending direct aanpassen aan de actualiteit als de ijsbaan opengaat of als er iets in de wereld gebeurt. Tegenwoordig ligt het accent erg op tv, maar ik denk dat het bereik voor lokale en regionale omroepen op de radio veel groter is.
Wat is er leuk aan?
Het geeft gewoon enorm veel voldoening als je hoort dat mensen er plezier aan beleven. En het is natuurlijk enorm veelzijdig. Vooral in het begin maakten we talloze reportages en je komt overal. Van de sinterklaasintocht in Maassluis tot een trip met het Westlands Mannenkoor naar Rome en van de Alpe d’Huzes tot het Varend Corso. Voor deze evenementen deed ik zowel radio als tv. In de uitzendingen van Plus Radio zitten korte gesprekken met allerlei mensen en organisaties zowel in het Westland als daarbuiten. Het is nooit hetzelfde.
Een hoop werk. Heb je een redactie?
Nee, ik heb de redactie altijd zelf mogen verzorgen.. Dit geldt ook voor de (online) uitzendingen van Plus Radio die ik hier vanuit de studio maak.
Plus Radio is inmiddels een instituut…
Dat startte in 1987. De naam komt van de doelgroep: vijftigplussers. Een heel diverse groep en daarom kan ik er ook veel verschillende dingen in kwijt. Ieder uur heeft zijn eigen invulling: Nederlands, instrumentaal, gewijde muziek en lichte muziek, en de laatste twee uur algemene muziek. Tussendoor vertel ik iets, bijvoorbeeld mijn rubriek ‘nieuws van toen’, ik lees een gedichtje, of ik neem een interview af. Dat geeft ongelooflijk veel voldoening, zeker als luisteraars zeggen dat ze het een ‘feestje op de radio’ vinden. En ik mag leuke dingen doen, zoals de opening van de Fuchsiade.
Wat betekent de WOS voor Westland?
Volgens mij is de WOS hét medium voor de lokale sport, politiek en cultuur. We weten dat ontzettend veel Westlanders dagelijks genieten van het beluisteren van allerhande activiteiten over onze regio op de radio.
Ben je een bekende Westlander?
Mijn naam is wel redelijk bekend. Van gezicht niet denk ik. Hoewel, als ik met het Varend Corso mee vaar roepen veel mensen me toch toe. Maar ik doe het niet voor de bekendheid. Laat mij maar gewoon lekker achter mijn microfoon zitten. Dat geeft vreugde! En nee, stoppen staat helemaal niet in mijn woordenboek!
Wil jij ook Op de Pijp of ken je iemand met een mooi verhaal? Mail dan naar redactie.westland@rodi.nl.