Column: ‘De Naald verdient ambassadrices’
ColumnIk heb vrijdag genoten van een optreden van de Jemenitische cabaretier Musa, die in de bijna uitverkochte zaal van theater de Naald een bijzonder kijkje gaf in zijn jeugd. Het maakte me nog duidelijker hoe de thuissituatie van jongeren en de omstandigheden waarin ze opgroeien voor probleemgedrag kunnen zorgen.
Het was trouwens vorige week een bijzondere week voor de Naald, immers, naast topcabaret werd het theater verblijd met een tweetal ambassadrices, twee dames die vol gas gaan voor een nieuwe Naald. En dat wordt hoog tijd. Het optreden van topper Musa in de afgeleefde Naald zou je kunnen vergelijken met Mats Wieffer die zijn wedstrijden moet spelen op een paar voetbalschoenen met gaten in de zolen in het Eidi Stadion op de Faeröer eilanden. We zijn één van de welvarendste streken binnen de bv Nederland, maar in cultureel opzicht hebben we de status van een ontwikkelingsland.
We zijn één van de welvarendste streken binnen de bv Nederland, maar in cultureel opzicht hebben we de status van een ontwikkelingsland
We hebben niet eens een fatsoenlijk theater, nee we moeten het doen met een opgelapt toneelzaaltje. Hoe zouden ze dat nou doen in Heereveen, Gouda, Schiedam, Emmeloord, om maar eens een paar dwarsstraten te noemen. Daar zijn ze er wel in geslaagd om theaters neer te zetten die de naam theater waard zijn. De dames van der Meulen en Ruijters constateren terecht dat het bijna twaalf uur is en dat als het doek valt voor de Naald, er met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid niets voor terugkomt. De ambassadrices van de Naald verdienen massale ondersteuning. En de gemeenteraad van Westland moet de vergadertijd een keer niet besteden aan het afvangen van vliegen, maar eensgezind zoeken naar middelen en een plek voor een nieuwe Naald, die zo snel mogelijk, dus niet over twintig jaar, gerealiseerd gaat worden.
Alphons de Wit
