Verborgen in een pot
Soms moet een mens erop uit, door vlijmende wind en striemende regen, voor een belangrijke boodschap.
Door Cornelia Molendijk
En dan zou je zeggen: geen oog meer voor de natuur, maar dat is niet waar. In een voortuintje zag ik twee witte kluifzwammen. Zouden de bewoners dit fenomeen ook hebben opgemerkt?
Eenmaal thuis en weer warm na een lekker kopje koffie, besloot ik een bepaald boek in mijn serre op te zoeken. “Geen ding gebeurt bij geval”, zei mijn opa vroeger vaak. Daardoor kwam het dat ik die pot weer tegenkwam. Een grote glazen pot met ee n kurkdeksel.
Op de bodem van aarde was een plantje gezet. (Fittonia Argyroneura). Ik kreeg de pot een paar jaar geleden, het was een relatiegeschenk. Er hing een kaartje aan met de gebruiksaanwijzing. (Botanisch ecosysteem) staat er op het kaartje. Het plantje mag niet in de zon, moet sporadisch water krijgen en de temperatuur is belangrijk. Niet eetbaar.
De eerste maanden bleef het plantje, groen met witte nerfjes, keurig op zijn plaats. Het geheel begon me al te vervelen, want wat heb je aan een plant die je nauwelijks moet verzorgen?
Het doet me denken aan een bos kunstbloemen die je af en toe onder de kraan moet afspoelen. Bah. In mijn huis heeft nooit een kunstbloem gepronkt. Het plantje in de pot groeide zodanig dat het kurken deksel open ging staan.
Op een dag was het plantje dood. Ik besloot er een nieuwe in te zetten. Dodelijk saai vond ik de pot. Tot er witte draden tegen het glas kwamen groeien. En er een paar paddestoelen verschenen. Dat moet gekomen zijn door het nieuwe plantje dat ik er in gezet heb. Voor even had de pot mijn interesse.
Maar nu gooi ik hem leeg en was hem af. Misschien leuk voor een forse bos bloemen?
