Bij ons op Rozenburg
En weer is er een jaar voorbij en zitten we wederom in de spreekwoordelijke donkere dagen voor Kerst. We noemen de tijd voor Kerst ook wel de Adventstijd. Een tijd van verwachting, van inkeer en misschien ook wel van stille verwondering.
Eerlijkheidshalve moet ik bekennen dat ik altijd een beetje opzie tegen deze tijd. De korte dagen, de vaak grijze luchten, het natte weer. Nee, dat helpt allemaal niet mee. Een werkelijk kleddernatte Sinterklaasintocht, een koude en natte Kerstmarkt, en van een dik pak witte sneeuw is eigenlijk al jaren geen sprake. Maar tegelijk is het toch ook een mooie tijd. Het is de tijd om bloembollen te poten, ook al nodigt dit weer niet uit tot tuinieren. Onlangs heb ik weer een heleboel van die bloembollen in onze tuin onder de grond verstopt. Nadat je die ogenschijnlijk dode bolletjes onder de grond hebt gestopt begint het lange wachten, een soort Adventstijd. Zoals gezegd, een tijd van verwachting. Durven wij nog wel vol van verwachting te zijn? Durven wij nog wel hoopvol te zijn? Durven wij dat nog in deze tijd, met oorlog op de grens van Europa, politieke spanningen wereldwijd, oplaaiend antisemitisme en met constant verlies van vertrouwen in de overheid en in elkaar? Soms voelt het alsof we lang moeten wachten op rustiger tijden en de ene crisis op de andere volgt. Ook in de tuin is het in deze donkere tijd niet rustig. We moeten lang wachten totdat dat bloembolletje nu eindelijk eens gaat bloeien.
Maar onder de grond is heel wat gaande. Geheel aan het zicht onttrokken maakt het eerst worteltjes. Daarna zal het loof zich boven de grond laten zien. En uiteindelijk, zál het tot bloei komen. Het is net als met dat gedichtje van Toon Hermans, u kent het vast: ‘De bomen komen uit de grond en uit hun stam de twijgen. En iedereen vindt het heel gewoon dat zij weer bladeren krijgen. We zien ze vallen naar de grond en dan opnieuw weer groeien. Zo heeft de aarde ons geleerd dat ál wat sterft, zal bloeien.’ Zo is het ook in onze dorpsgemeenschap.
Een gemeenschap dat zichtbaar maar ook aan het zicht onttrokken bol staat van prachtige initiatieven, een bloeiend (!) verenigingsleven kent en nog altijd vele vrijwilligers heeft die klaarstaan voor medemens en maatschappij. Zo is ons dorp bijna 12.500 bloembolletjes rijk.
En of u nu een vroegbloeiend sneeuwklokje bent of een laatbloeiende tulp, dat het nieuwe jaar voor u, jou en mij en voor ons prachtige dorp een jaar mag zijn van zegenrijke bloei! Ik wens u en jullie, hoe uw en jullie situatie ook is, en waar jullie je met de feestdagen ook mogen bevinden, een gezegend Kerstfeest.
Rob Oosterlee, voorzitter
