‘Heftig’ reageren mensen vaak als ze horen dat ik vrijwilliger ben in het hospice'
ZAANSTREEK - Bij de stichting Hospice Zaanstreek, met een locatie in Krommenie aan de Evenwichtstraat 6, werkt vrijwilliger Rob. Een niet-alledaagse vrijwilligersklus want bij een hospice kom je ernstig dichtbij het einde van een mensenleven. Met respect voor je wensen staat het vaste team en de vrijwilligers de gastbewoners op een menswaardige manier bij in de laatste fase. Rob vertelt wat hij tegenkomt in de praktijk en waarom dit werk zoveel voldoening geeft.
Vrijwilliger Rob vertelt over dankbaar werk bij stichting Hospice Zaanstreek
‘Heftig’ reageren mensen vaak als ze horen dat ik vrijwilliger ben in het hospice. Of ze noemen het ‘eng’ en ‘zwaar’. En ik leg dan elke keer uit dat het vooral mooi en dankbaar werk is en dat we het gezellig hebben met elkaar. Echt, we lachen heel veel. Natuurlijk maken we droevige momenten mee. We staan mensen bij in de laatste periode van hun leven en we zien het verdriet van familie en vrienden. Dat is voor mij het belangrijkste motief om hier juist wel te zijn. Op zo een moment is ‘er zijn’ meer nodig dan ooit."
'Onze gastbewoners zijn geen mensen die in de put zitten'
"Onze gastbewoners zijn trouwens vaak helemaal geen mensen die droevig in de put zitten. Het merendeel kijkt tevreden terug op het leven en wenst een waardig en comfortabel einde. Ze vertellen trots over hun werk, hobby’s en reizen die ze gemaakt hebben en vooral over de kinderen en kleinkinderen. Over kinderen gesproken. De zorg voor een zieke vader of moeder in de laatste levensfase, komt vaak bij de partner en kinderen terecht. Dat doet iets met hun relatie. Er moeten doorlopend dingen gedaan en geregeld worden en daarmee gaat tijd voor gesprekken en voor mooie herinneringen verloren. In het hospice zien wij dat die tijd er weer wel is. Het voelt zo goed om dat te zien."
"Maar ik weet niets van zorg’, hoor ik dan zeggen. Dat wist ik ook niet. Ik heb een totaal andere achtergrond en heb alles moeten leren. En als het ingewikkeld wordt, vraag ik de verpleegkundige om raad. Toen ik er aan begon wist ik niet waar ik aan begon. Ik had dagen buikpijn voor mijn eerste dienst. Dat was niet nodig geweest. Probeer het alsjeblieft zelf. We hebben je nodig.
Meer weten? Kijk dan op www.hospicedeschelp.nl