Kerstverhaal
Kerstgedachtes zouden langer mogen duren als de dagen vóór, tijdens en ná kerst
Kerstgedachtes zouden woorden kúnnen zijn: “Géén haast, neem uw tijd”, tegen die oudere vrouw die vóór je staat bij de bakker, die langer nodig heeft haar geld te pakken, haar gekochte spullen in haar tas te doen, vóór jij in gehaaste toestand dat vergeten brood óók nog moest kopen en je bent al laat.
Kerstgedachtes die daden worden als je ziet dat iemand eigenlijk best langzaam voor je rijdt en er geen, voor jou, zichtbare reden voor kán zijn... terwijl er een ziek dier ligt op de stoel naast die persoon, op weg naar de dierenarts en het dier heeft pijn.
Kerstgedachtes zullen een gewoonte worden als je vasthoudt aan het goede in mensen en je met een oogopslag begrijpt dat een onbegrijpelijke actie of gebeurtenis een hélé goede reden zal hebben, zo'n reden die iedereen na uitleg begrijpt maar door de kerstgedachte niet begrepen hoeft.
Kerstgedachtes die dan je leven zijn. Zien, voelen, horen en weten dat iedereen gelijk is, alles universeel, welke uitdaging er ook speelt in iemands leven... het heeft niet met jouzelf te maken maar met een ánder mens. Vriendelijkheid, een knipoog, goeiemorgen en vooral geduld zal oneindig liefdevol zijn en verzacht álles.
En íedere kerst vertellen we voortaan elkaar tijdens het samenzijn met familie en vrienden hoe dit ons leven blijvend veranderd heeft en welke liefdevolle gebaren jij mocht ontvangen dit jaar... en al de kinderen na óns zullen zich afvragen wáárom, als dit gewoon is... alleen bij kerst zou horen?
Agnes Scheffers-Van der Linden