Kerstverhaal
Het kerstmirakel in de gemeenteraad
Het was een koude winteravond in december toen de gemeenteraad van Westland zich weer verzamelde in de raadszaal. Buiten dwarrelden de sneeuwvlokken zacht naar beneden en bedekten het straatbeeld met een dunne laag witte pracht. Binnen was het warm, de kerstboom straalde met zijn kleurrijke lichtjes, maar de sfeer in de raadszaal was verre van feestelijk. Westland werd al jaren geteisterd door een verdeelde gemeenteraad die vooral sterk was in op de man en de vrouw spelen. Vooral de vroegere dorpsgrenzen zouden als een voortdurende splijtzwam tussen de fracties werken.
De raadsleden zaten aan de ronde vergadertafel, veelal met een somber gezicht. De tegenstellingen tussen hen waren groter dan ooit. De ene partij wilde snel ingrijpen om de woningnood aan te pakken, terwijl een andere partij zich bezorgd maakte over het behoud van de natuur en de bescherming van het Westlandse landschap. Sommigen wilden investeren in de economie, anderen benadrukten de noodzaak van meer aandacht voor sociale voorzieningen. Er was nauwelijks een onderwerp waarover ze het eens konden worden. En bij voorkeur speelde men eerst de man of vrouw en daarna pas de bal. Het leek wel of deze decemberavond hen alleen maar verder uit elkaar dreef.
De voorzitter van de raad, burgervader Bouke, was moe van de voortdurende polarisatie. Al jaren probeerden hij en zijn voorganger de raadsleden tot compromissen, begrip en echt overleg te bewegen, maar telkens liep het uit op verhitte, persoonsgerichte discussies. "We komen er nooit uit", zuchtte hij zachtjes tegen zichzelf. Terwijl de raadsleden doorpraatten over de raadsagenda, werd zijn blik getrokken naar een klein kaartje dat naast de kerstboom in de raadszaal lag. Het was van een van de kinderen uit het kindertehuis in de buurt, die hun kerstwensen hadden gedeeld.
Op het briefje stonden de woorden: "Kerst betekent voor mij samen zijn, vrede en liefde."
Bouke las het nogmaals en sloot zijn ogen een moment. Misschien, dacht hij, was het juist in deze tijd van het jaar, wanneer iedereen de nadruk legt op saamhorigheid en vrede, dat ze eindelijk tot elkaar konden komen.
Hij stond op en maande de raadsleden tot stilte. "Dames en heren, misschien moeten we deze avond eens anders beginnen. In plaats van direct de discussie aan te gaan over verschillen van mening - laten we eens reflecteren op de boodschap van kerst: samen, vrede en liefde."
Verbaasd keken de raadsleden op, maar Bouke vervolgde rustig: "We weten dat er tegenstellingen zijn. Maar in plaats van elkaar steeds tegen te spreken, kunnen we proberen naar elkaars standpunten te luisteren en begrip te tonen. Misschien kunnen we een oplossing vinden die recht doet aan zowel de natuur als de woningnood. Misschien kunnen we een manier vinden om zowel de economie te stimuleren als de sociale voorzieningen te versterken. Misschien kunnen e zelfs wel over historische grenzen en bijbehorend oud zeer heen stappen."
De fractieleiders keken elkaar twijfelend aan. De spanning was nog steeds merkbaar, maar iets in de woorden van de voorzitter raakte hen. Er was iets in die boodschap van kerst dat hen aan het denken zette.
Na een korte pauze begon de eerste fractie zijn visie te delen. "Ik begrijp dat we de natuur niet in de steek mogen laten, maar we moeten ook kijken naar de mensen die op zoek zijn naar een huis. Misschien kunnen we duurzame woningen bouwen, die zowel het milieu respecteren als voldoen aan de behoefte aan woonruimte."
Haar collega aan de andere kant van de tafel reageerde verrassend rustig. "Dat klinkt als een compromis. We willen inderdaad niet dat het Westland wordt volgebouwd, maar misschien kunnen we ecologisch verantwoorde oplossingen vinden, zoals het gebruik van groene daken en hernieuwbare energie."
De discussie verliep nu anders dan voorheen. Raadsleden luisterden werkelijk naar elkaar, gaven ruimte aan andere ideeën en zochten gezamenlijk naar oplossingen die zowel de natuur als de mensen ten goede zouden komen. Het gesprek werd steeds constructiever.
Na een paar uur had de raad eindelijk overeenstemming die voor iedereen acceptabel was. Ze zouden een plan ontwikkelen voor het bouwen van energiezuinige woningen in de regio, rekening houdend met het behoud van natuur en landschap. Bovendien zou er extra budget komen voor het versterken van de sociale voorzieningen, zodat niemand achter zou blijven.
Bouke keek tevreden naar zijn collega’s. Het was een stap in de goede richting. En bovenal, het was een herinnering aan de kerstgedachte: ook in tijden van grote tegenstellingen kunnen we samenkomen en vrede sluiten, als we bereid zijn echt te luisteren naar elkaar en onze vooringenomenheid even te parkeren.
"Misschien was dit wel het mooiste kerstmirakel," dacht de voorzitter bij zichzelf. "Niet alleen een oplossing voor onze problemen, maar een moment van echte samenwerking."
En zo, op die ijskoude decemberavond, vond de gemeenteraad van Westland een nieuw begin. Het was een begin waarin tegenstellingen niet werden weggevaagd, maar juist de ruimte kregen om er samen iets moois mee te creëren. Precies zoals de kerstgedachte ons leert.
Hans Fontijn