Heyboer is twintig jaar dood, maar leeft nog altijd
PURMEREND/ DEN ILP - Dit is de plek waar het voor Anton Heyboer allemaal gebeurde. Heyboer maakte niet alleen kunst, maar hij was het ook. Samen met zijn vijf vrouwen vormde de kunstenaar een gemeenschap in Den Ilp. Wat hij niet wilde? Een burgerlijk leven. Wat hij wel wilde? Vrijheid om te maken wat hij moest maken. Zichzelf opnieuw uitvinden. Deze maand is het twintig jaar geleden dat Anton Heyboer is overleden.
Door Wesley Dekker
"Ik span heel even het lint voor het open hek. Anders denken mensen dat de winkel open is", zegt Petra Heyboer. "Dan krijgen we het nog druk." Ze knipoogt. Op de achtergrond klinkt geblaf. "Dat is Ivar. Hij is een afgekeurde politiehond." Met haar kleding, sieraden en make-up is de geboren Limburgse een kleurrijke verschijning. Voor het eerst in jaren geeft ze een interview. "Er zijn tijden geweest dat alle journalisten hier langskwamen. Zeker de laatste jaren vind ik het wel prima zo." Maar waarom heb je hier wel ja tegen gezegd? "Het is voor de lokale krant. Ik doe het voor de mensen in de buurt. Die ken ik en die kennen mij."
Purmerends Museum
Vanwege de twintigste sterfdag van Anton Heyboer kijken we terug op het leven van de kunstenaar. Zijn werk en zijn erfenis. Voor directeur Moncef Beekhof en conservator Saskia van den Berg van het Purmerends Museum betekende een tentoonstelling over Heyboer vorig jaar een gouden greep.
Meer dan dertienduizend mensen bezochten het museum aan de Kaasmarkt. "Ik dacht dat ik alles wist van Heyboer, maar naarmate wij ons er meer in gingen verdiepen werd hij niet alleen complexer, maar ook interessanter", vertelt Beekhof. Naast schilderijen en tekeningen maakte Heyboer tal van etsen. Van den Berg vervolgt: "Als je zijn werk bekijkt en de achtergrond kent, dan weet je dat er heel goed over nagedacht is. Ieder werk, alles heeft een betekenis."
Lees verder op pagina 31
