‘In ieder mens schuilt een moordenaar’
NieuwsSCHAGERBRUG - Thrillerschrijfster Loes den Hollander woont sinds eind 2024 in Schagerbrug. Ze liet haar fraaie huis in Wieringerwaard achter, waar het jarenlang goed was maar het ook heel erg mis ging. “Ik woonde met teveel verdriet samen”, vertelt Loes aan haar keukentafel in een mooi nieuwbouwhuis in Schagerbrug. Ze ziet de verhuizing als de laatste stap om de rouw om haar overleden man Harry af te kunnen sluiten.
Door: Sanne de Weger
Twee grote Duitse herdershonden drentelen om de schrijfster heen. Een is haar eigen hond Thora. De ander een wekelijks logeetje. Terwijl beide honden een plekje vinden om een dutje te doen, vertelt Loes verder. “Hij is daar invalide geworden en het huis was helemaal aangepast. Ik merkte gewoon dat de confrontatie met al die aanpassingen, die ook vast zaten in de muur, mij opbraken. Ik werd er heel onrustig van. Toen kwam er een ochtend in januari, ik vergeet dat nooit meer, dat ik de badkamer in kwam en daar die douchestoel zag en de stangen aan de muur en ik dacht ‘ik wil het allemaal van de muur af rukken’. Daarna wist ik ‘ik moet hier weg’.”
De continue confrontatie met het verlies van gezondheid raakte Loes dieper dan ze vooraf had ingeschat. “We hebben er 21 jaar gewoond en heel veel verbouwd en opgeknapt. Maar toch heeft hier ook die invaliditeit toegeslagen. Ik wilde het achter me laten en wist natuurlijk ook dat hij altijd in mijn hart zou blijven zitten.”
Zelfde lot
Terwijl haar echtgenoot Harry na een hersenbloeding een langdurig revalidatietraject had doorlopen, trof Loes hetzelfde lot. Beiden werden getroffen door een aneurysma in het hoofd. “Hij moest het verpleeghuis in terwijl ik werd opgelapt. Dat was een ramp. En dat ligt daar ook. Dat ik daar ‘s nachts wakker werd en dacht er is iets aan de hand in mijn hoofd.”
Na twee weken ziekenhuis, Loes werd direct geopereerd, en drie weken revalidatie in Heliomare kwam ze weer thuis. Ze kwam er goed uit. Maar dat ging niet zonder slag of stoot. “De eerste vier weken is mijn brein op slot geschoten. Ik sloeg niks op en niemand had dat in de gaten. Ik deed alles op wat ik al wist. De neurochirurg legde uit dat dat brein zo’n klap krijgt, dat het even niet meedoet. Het gaat in de rust.”
Geen hongergevoel
Een blijvend gevolg van deze ziekte is het ontbreken van een hongergevoel. “Dat signaal is weg. Ik eet op gezette tijden en dat gaat helemaal prima. Verder heb ik fysiek geen mankementen en volgens vrienden is mijn karakter niet veranderd.”
Na die tijd schreef ze in 2020 het boek ‘Wacht maar af’. Hierin krijgt hoofdpersoon Franka, een veertiger, een hersenbloeding. Werkend aan haar herstel merkt ze dat de mensen om haar heen, onder wie haar halfzus, ex en haar huidige man, niet bepaald het beste met haar voor hebben. Het schrijven van deze 26e thriller bleek helend te werken voor Loes, ze kon het op deze manier beter verwerken. Inmiddels is haar 30e thriller een feit: Wurgcontract. En vordert ze alweer flink met nummer 31.
Donkere gedachten
Loes krijgt vaak van mensen te horen: ‘Hoe verzin je zulke verhalen?’ Ze vertelt: “Ieder mens heeft donkere gedachten en ik weet zeker dat in ieder mens een moordenaar schuilt. Maar mijn boeken zijn fictie. Het is een compliment dat mensen het als echt ervaren. Maar het is niet echt. Ik heb het verzonnen.” Haar inspiratie haalt ze buiten, op straat. Ze kijkt graag, analyseert. En luistert goed. “Het is heerlijk om je te kunnen uiten in het schrijven. En je donkere gedachten kunt loslaten op papier.”
Nieuwste boek
“Als ik eenmaal in die flow zit, doe ik het liefst niks anders meer. Ik werk graag ‘s avonds. Maar moet echt oppassen dat ik niet te lang doorga. Harry riep voorheen altijd: ‘Stoppen nu, anders gaan die lui met ons mee naar bed!’. Ik leg mezelf nu op dat ik om 22.00 uur moet stoppen.” Loes licht een tipje van de sluier op over haar nieuwste thriller: “Het gaat over een jonge vrouw die haar stiefvader vanuit het niets beschuldigt van misbruik tijdens haar jeugd. Een onderwerp dat al heel lang in mijn hoofd zit. Ook de moeder komt uitgebreid aan bod. Want hoe kan het dat zij dat nooit heeft gezien? En is het überhaupt wel echt waar, want de dochter heeft ook een hele grote fantasie. Dat gehink op twee gedachten en de verslechterde relatie tussen moeder en dochter, de twijfel tussen de partners. Het gaat over heel veel schijven. Tussendoor vertelt de dochter haar verhaal en daar lusten de honden ook geen brood van. En dat loopt dus niet goed af.”