Het is niet alleen feest in de stad
Er waren nog twintig dagen te gaan tot de verjaardag van de 750-jarige stad Schiedam (inmiddels nog maar zes), toen je Schiedam driemaal in het landelijke nieuws kon horen. Het waren verdrietige berichten. Ik sta er toch bij stil, want met de feestelijkheden rond het stadsjubileum voor de deur mogen we niet voorbijgaan aan wat ook onze aandacht behoeft.
Diep tragisch was de ruzie tussen twee Schiedamse scholieren, die de 13-jarige Joni op het Fjorddal in Sveaparken het leven kostte. Het incident dwingt ons tot maatschappelijke bewustmaking. We moeten niet alleen naar ouders en verzorgers en naar onderwijskrachten wijzen en zeggen dat ze beter moeten letten op de kinderen voor wie ze verantwoordelijkheid dragen, want andere inwoners zien ook wat er gebeurt en staan er vaak met de rug naartoe, waardoor de politie en de ordehandhavers niet altijd weten waar ze het meest op moeten letten. Beter dan ontsporende jongeren te negeren is het voelen van collectieve verantwoordelijkheid. Dat is te organiseren. Als er een stadsfeest is, lukt toenemende samenwerking namelijk ook.
Niet zo tragisch, wel kwalijk, is dat Schiedam de meest vervuilde stad van Nederland is als het gaat om uitstoot door verkeer en industrie. Dat bleek uit cijfers van het Rijksinstituut voor Volksgezondheid en Milieu (RIVM), geanalyseerd door het bureau voor dataonderzoek Local Focus. Juist de goede bereikbaarheid die Schiedam aantrekkelijk maakt voor wonen en werken, keert zich tegen de milieukwaliteit. De snelwegen langs en dwars door de stad, de scheepvaart, vliegtuigoverlast en uitstoot van de industrie zorgen voor een piek in de statistieken en het lijkt wel historisch, want als beroete stad in de hoogtijdagen van de jeneverproductie kreeg Schiedam de bijnaam Zwart Nazareth. Zo erg als toen is het niet meer, maar ik zou wel willen dat de lucht hier net zo schoon wordt als op de Waddeneilanden. Ook dat is te organiseren.
En dan klonk ‘Schiedam’ nog in heel Nederland op tv, omdat Shadi Karazi er woont en door een cameraploeg van Een Vandaag gevolgd werd tijdens zijn terugkeer naar Syrië. In 2013 was hij uit Damascus gevlucht wegens de burgeroorlog en vond hij na omzwervingen werk als wijkbeheerder bij de Maasdelta Groep, een woningcorporatie met huurwoningen in Maassluis, Spijkenisse en Hellevoetsluis. Het was tragisch om te zien hoe Shadi constateerde dat het huis van zijn familie in de buitenwijk Haraste er niet meer was en hij voor het eerst aan het graf van zijn in 2015 overleden moeder kon staan.
Het was een confrontatie met het persoonlijke leed, dat momenteel miljoenen mensen ondergaan onder het door machtswellustelingen ontketende geweld. Hoe is dat te reorganiseren? Een prangende vraag in deze Geuzenmaand maart. Wegkijken is het allerslechtste antwoord.