Column: Wat wél?
ColumnStella @t Schiedam
Heeft u al een rood potlood gepakt vandaag? Het mag weer: stemmen. Uit 24 partijen. Een zee van keuze - of een moeras, ‘t is maar hoe je het bekijkt. Weet u nog waar ze allemaal voor staan? Ik eerlijk gezegd niet. Wat ik níet wil, dat weet ik altijd vrij snel. Maar wat wél, dat is elk jaar een iets moeilijkere vraag. Gelukkig is er de stemwijzer. Na het invullen voelde ik me even gerustgesteld: mijn favoriete partij stond bovenaan. Toch maar even checken, dacht ik, met al die koerswijzigingen.
Onze samenleving verandert in hoog tempo, dus misschien hoort daar ook een andere politieke aanpak bij. In tijden van voorspoed kiezen we anders dan wanneer de zorgen zich opstapelen. Maar wat me steeds meer stoort, is hoe makkelijk sommige partijen schreeuwen dat ‘alles naar de knoppen is’. Roepen is simpel. Zeggen hoe het beter kan, dat is een stuk moeilijker.
Ik heb nog nooit ‘tegen’ gestemd, uit pure onvrede. Een proteststem voelt als een mokerslag tegen de politiek, maar helpt dat het land vooruit? Meestal niet. En de grote beloften die partijen doen - hoeveel blijft daar na de verkiezingen van over?
Toch is het ergens ook mooi, die overvloed aan keuzes. Zoveel mensen, zoveel meningen. Maar hoe krijgen we in hemelsnaam al die koppen dezelfde kant op? Zijn we niet te verdeeld geraakt om nog iets gezamenlijk te beslissen? Of hoort dat juist bij een democratie: botsende ideeën die elkaar langzaam naar het midden trekken. Geven en nemen, zoals in het gewone leven. Want met stampvoeten en schreeuwen kom je nergens.
En dan, als de stof is neergedaald, wachten de lokale verkiezingen alweer. Hier in Schiedam wordt het een hele puzzel. Minder geld uit Den Haag, maar wel meer problemen om aan te pakken. De woningnood is groot. Jonge mensen vinden nauwelijks nog een betaalbare plek. Ondertussen zien we wijken met verpauperde panden en huisjesmelkers. Veiligheid blijft een punt van zorg. De druk op voorzieningen neemt toe. En met de stijgende kosten van levensonderhoud groeit ook de armoede. Schiedammers maken zich zorgen - terecht. Hoe houden we de stad leefbaar, bereikbaar én betaalbaar?
Het zijn grote vragen voor een gemeente met een steeds krappere beurs. En dan speelt ook nog de discussie over de komst van een asielzoekerscentrum. Iedereen heeft daar een mening over. De uitdaging is: hoe blijven we in gesprek, in plaats van tegenover elkaar te staan? Ik weet dus nog niet waar ik straks lokaal op ga stemmen. Maar één ding weet ik wél: stemmen zelf blijft bijzonder. Dat moment waarop je in dat hokje staat, alleen met je gedachten en dat rode potlood. Heb je toch nog het gevoel dat je er een beetje invloed op hebt. Ik wens iedereen vandaag veel succes!