Jacques van Geest
Mensen met elkaar in contact brengen, dat is voor Jacques van Geest (69) een rode draad in de vele dingen die hij doet. Zoals het Ritme van de Nazomer, dat hij jaarlijks organiseert. Want leven doe je nu eenmaal niet in je eentje. “ Prachtig mooie ontmoetingen zijn dat!” Jacques is getrouwd met Nellie en woont ‘op het mooiste laantje van Naaldwijk’. Samen hebben ze drie kinderen, vijf kleinkinderen met een zesde op komst.
Waar kom je vandaan?
Ik ben geboren en opgegroeid in Monster, als jongste in een gezin met drie kinderen. Mijn vader was tuinder. Een knappe prestatie dat hij dat kon, want hij had behoorlijke gezondheidsproblemen. Dat betekende veel meehelpen in de tuin en ik vond het fantastisch dat ik dat voor hem kon doen. Hij is ook niet oud geworden helaas. Veel van wat ik later deed: eigen bedrijf, (klein)kinderen, dat heeft hij allemaal niet mogen meemaken. Daar heb ik het soms wel moeilijk mee. Als je nog ouders hebt: vergeet ze dan niet!
Toch ben jij geen tuinder geworden…
Ik vond tuinen mooi, maar dat het allemaal monoteelt werd en alles steeds groter moest, dat stond me tegen. Het zijn nu haast fabrieken. Ik hou meer van het kleinschalige. Maar het groen trok wel. Na de Immanuëlschool en een korte tijd technische school heb ik kort iets in de stroom gedaan, maar koos uiteindelijk voor de hoveniersopleiding. Daarna een paar jaar voor anderen gewerkt totdat ik vond dat ik het beter kon en mijn eigen bedrijf startte. Dat heb ik een jaar of twintig gedaan.
Dan ben je vroeg gestopt…
Op mijn vijftigste. Om meer dan één reden. Maar het is een van mijn beste keuzes ooit geweest. Ook voor Nellie. En daardoor hield ik meer tijd over voor vrijwilligerswerk.
Toch ben je weer een bedrijf begonnen…
Een jaar of vijftien geleden ben ik samen met mijn zoon Joost gestart met Eendentours Westland. Maar de eerlijkheid gebiedt te zeggen: dat draait nu toch vooral op hem.
Waarom eenden?
Waarom niet. De 2CV of Lelijke Eend is zo’n leuke auto! Het was ook de eerste die ik kocht toen ik mijn rijbewijs haalde. De simpelheid, daar hou ik van. Er zit precies op wat je nodig hebt, niet meer. Later kreeg ik andere auto’s maar toen we naar hier verhuisden heb ik er weer eentje gekocht. Nellie heeft er jarenlang de kinderen mee naar school gebracht. En ja, het ondernemerschap zit er toch wel erg in bij mij, dus zo ontstond het idee.
En het sloeg aan…
Het is ook zo ontzettend leuk! We krijgen mensen van alle leeftijden en overal vandaan. Jonge stellen gebruiken ‘m als trouwauto. Ouderen herbeleven de herinnering aan vroeger. Eigenlijk stapt iedereen wel vrolijk uit. Rijden is beter dan een pilletje. Vorig jaar met de Tour de Femme hebben we in colonne met de stoet meegereden. Met 22 eenden voor de dames uit. En iedereen zwaait en vind het leuk. Wat een feest!
Zijn ze lastig te vinden?
De 2CV’s die nog rijden zijn allemaal op leeftijd, dus het is goed zoeken en kijken. We leggen de lat ook hoog: onze auto’s moeten er goed uitzien. Ik zeg vaak tegen mensen die komen rijden: ‘vergeet niet dat je een stukje Frans erfgoed rijdt!’
Je had het over vrijwilligerswerk…
Ik ben bijvoorbeeld betrokken bij Stichting Vrijheid. Want ik vind dat we onze 80 jaar vrijheid moeten koesteren. Dat we mogen beseffen dat we in een mooi land leven: Nederland én Westland. We hebben een mooi evenement op Bevrijdingsdag kunne neerzetten. Daar was ik fantastisch blij mee. Eerder was ik betrokken bij Westland4Gambia, dat we jaren terug hebben opgericht. Daarmee verzorgen we gratis tandartszorg voor, inmiddels duizenden, kinderen in Gambia. Dat liep dus goed en dus vond ik dat ik wel weer wat anders kon gaan doen. Zo raakte ik betrokken bij Westland Helpt Afrika. Op Tweede Pinksterdag organiseren we een fiets- en tegenwoordig ook wandeltocht. Voor het goede doel, maar vooral ook om mensen bij elkaar te brengen. Ik denk dat dat de rode draad is in bijna alles wat ik doe.
Waarom vind je dat belangrijk?
Omdat mensen dat nodig hebben. Samen met mijn vriend Jan gaan wij als de ‘Twee J’s’ op stap met ouderen. Een beetje rondrijden, koffiedrinken, maar vooral; in gesprek. Prachtig mooie ontmoetingen zijn dat. Daar haal je veel voldoening uit. Maar dan hoor je ook van ouderen die zeggen: “ik zie mijn kinderen nooit meer.” Dat is toch vreselijk? Dat is zo’n contrast met hoe ik mijn vader soms nog mis. Mensen hebben contact nodig. Jarenlang hebben Nellie en ik op Tweede Kerstdag ‘Onder de pannen’ georganiseerd. Dan kwamen mensen hier voor eten en entertainment. Dan was het voor ons pas ècht kerst.
En je organiseert Ritme van de Nazomer…
Dit jaar is dat op 14 september van 13.00 tot 18.00 uur. En voor de twintigste keer. Het begon als een tuinconcert, gewoon bij ons thuis. Mensen een leuke middag bezorgen. Lokale bandjes stimuleren en tegelijkertijd nog wat geld ophalen voor een goed doel. Niet op een schaal van Team Westland hoor. Zoals gezegd, ik hou van kleinschalig. De feestweken zijn top hoor, maar zó druk. En wie het kleine niet eert… Inmiddels is het niet meer bij ons thuis maar op Sportpark Hoge Bomen. Een mooie locatie, maar soms mis ik het intieme van eigen tuin nog wel. Ik doe dit ook zeker niet alleen. We hebben een stuk of zes mensen die zich hiervoor inzetten.
Welk goed doel steun je?
Stichting VEME. Dat staat voor Voor Elkaar Met Elkaar. Een stichting van ouders die kleinschalig woon- en zorginitiatief voor meervoudig gehandicapte kinderen wil realiseren. (https://stichtingveme.nl/). Inmiddels is dit het derde jaar dat we deze stichting steunen.
En Westlandse bands dus…
Ja. Dit jaar hebben we Switchback, The Spods, Strange Machines, Loch Out, The Mob en D’rumband. Door de jaren heen hebben we veel lokale bands mogen verwelkomen. Ik weet dat een aantal van hen de poster nog steeds koesteren. Leuk toch? De toegang is gratis, maar een bijdrage is welkom. We hebben ook een loterij om geld op te halen.
Twintig jaar en nog niet klaar?
Ik hoop dat we dit nog heel wat jaren kunnen blijven organiseren, al wordt het organiseren ven juist kleinschalige evenementen steeds lastiger vanwege de regelgeving. Maar wat is er mooier dan dingen doen met en voor mensen? Ik heb nog ideeën genoeg. Eén van mijn wensen is om meer verbinding te leggen tussen jongeren en ouderen. Oneerbiedig gezegd: het moet stoer worden om met ouderen om te gaan. Ouderen kunnen ook iets betekenen in deze toch wel hectische tijd. Met hun ervaring. Hun rust. Ik hoop dat ik zo mensen kan stimuleren om de waarde van anderen en de waarde van het leven beter te beseffen!
