Gevlucht naar Westland (1): ‘Oorlog in Oekraïne moet stoppen’

4 februari 2025, 07:33 Nieuws

Deze maand is het drie jaar geleden dat Rusland buurland Oekraïne binnenviel. Veel inwoners van Oekraïne vluchtten voor het geweld en een deel van hen streek neer in Westland. Hoe gaat het nu, bijna drie jaar later, met deze mensen? Fotojournalist John Navarro volgt het wel en wee van de Oekraïense vluchtelingen in Westland al drie jaar. Hij sprak met hen.

Het is een grijze zaterdagmiddag als ik arriveer op de gemeentelijke locatie Haagpad in Monster waar Oekraïense vluchtelingen sinds 2022 worden opgevangen. Het ziet er verlaten uit, al zijn alle caravans wel bezet. Het is min 3 graden. Nog steeds is alles goed bijgehouden en verzorgd. Hier en daar staan kinderspeelhuisjes en fatbikes.

Met enige hulp van de beveiliging - wie zat ook al weer waar? - klop ik aan bij de familie Hudilova waarvan ik eerder foto’s hebt gemaakt toen zij net in Nederland aankwamen. Ik word altijd welkom geheten met een glimlach. Hoe is het met u, wordt gevraagd. Nee, hoe is het met ú, is mijn tegenvraag. Koffie of thee? Oekraïners zijn altijd gastvrij.

Raketten

De familie bestaat uit mevrouw Irijna Hundilova (48),dochter Kateryna (21) en dochter Lisa (4). Ook schoonzoon David (22) is mee gevlucht uit Dnipro waar tot op de dag van vandaag regelmatig raketten op worden afgevuurd. Heel Oekraïne is onveilig daarom is terugkeer voor veel mensen moeilijk.

Hoe is het om bijna drie jaar in Nederland te zijn? “Wij zijn goed opgevangen in Nederland en vooral in Westland,” vertelt Irijna. “De mensen zijn aardig en behulpzaam. Nederland is een ander land, maar goed om in te leven. Vóór de oorlog zijn we hier al eerder geweest als toerist bij kennissen. We hebben toen al mooie plekken bezocht. Toen de oorlog uitbrak en de mogelijkheid zich aandiende om naar Nederland te vluchten, aarzelden wij geen moment.”

Politie

Bovenal staat natuurlijk de veiligheid. Schoonzoon David vult lachend aan dat zelfs de politie je helpt als er een probleem is. Logisch, daar zijn ze ook voor, toch, vraag ik. In Oekraïne heeft de politie een hele andere functie. “Hier staat vrijheid van meningsuiting hoog in het vaandel, en dat kunnen wij goed merken.”

Gaan jullie terug naar Oekraïne als de oorlog voorbij is? Moeder twijfelt, ze weet het nog niet. De kinderen willen vooralsnog hier blijven, iets opbouwen. Maar tóch zijn er ook twijfels hier en daar. “Oekraïne blijft ons land,” zegt David.

Aanpassen

Taal is het belangrijkste om goed te integreren. Moeder Irijna was Hoofdspecialist van het Kadaster. Zij zit op taalles en zorgt voor de dochter van 4 jaar, die ook naar school gaat. Dochter Kateryna werkt in de orchideeën en heeft het goed naar haar zin. In Oekraïne gaf ze pianoles. Schoonzoon David heeft wat kwetsuren opgelopen door het zware werk en is herstellende. Hij staat in Oekraïne ingeschreven als student en hoeft daardoor niet terug om in het leger te dienen. Dat is in zijn geval pas bij 25 jaar. Andere mannen kunnen vanaf zeventien jaar het leger in en mogen vanaf hun achttiende een wapen hanteren.

Loopgraven

Dan verandert de stemming als een filmpje van ruim twintig minuten getoond wordt van de man, vader Konstantin (49) vechtend in de loopgraven bij Kharkiv. De video is opgenomen door een buitenlands filmbedrijf met Engelse ondertiteling. De man had al drie jaar gevochten in de Dombas toen de Russen Oekraïne binnenvielen. Nu vecht hij al drie jaar tegen de agressor en hij is vastberaden om als Senior Luitenant zijn land te verdedigen. De familie laat mij een stalen scherf laten zien die is opgevangen in het kogelwerende vest van Konstantin.

Iedere dag heeft de familie de angst dat het mis zal gaan. Daar hebben ze mee leren leven. Ze proberen vrolijk te zijn. Wat opvalt is het enorme optimisme en veerkracht van deze mensen. Zij wonen met vier personen in een caravan van krap 35 vierkante meter. Dat is niet luxe wonen, maar zij zijn - gezien de omstandigheden - tevreden en veilig hier in Westland.