Op de Pijp met... Ellen Gram

9 februari 2025, 10:00 Nieuws

Dat je een mooie plek ziet en dan denkt ‘Daar zou ik wel een crematorium willen beginnen.’ Ellen Gram is zo iemand die op ongewone ideeën komt onder het joggen. Een vaardigheid die ze goed heeft kunnen gebruiken om haar brasserie De Bosrand op te zetten en door de coronatijd te loodsen. “Je merkt dat zo’n crisis ook goede dingen brengt.” Ellen heeft een vriend, drie dochters, vier kleinzoons en woont in ‘s-Gravenzande.

Waar kom je vandaan?

Ik ben geboren en getogen in Poeldijk, waar mijn vader een aannemersbedrijf had. De naam Gram is dus best bekend in het Westlandse. Mijn vader begon als kassenbouwer en heeft later, toen hij met pensioen was, onder andere de watertoren aan de Vredebestlaan weer opgeknapt. Als kinderen mochten mijn broer en ik soms mee naar bouwplaatsen overal in Westland. Mooi vonden we dat. Maar ik was een vrouw, dus het was al vroeg duidelijk dat mijn broer de zaak zou gaan overnemen. 

Had je dat gewild dan?

Ha, ha, nee. Ik kan wel klussen hoor. En ik heb lange tijd in het bedrijf meegewerkt in de administratie. Maar als kind wilde ik graag een koffieshop. Een gewóne hoor, niet wat we tegenwoordig onder een koffieshop verstaan.

Dat is uiteindelijk goed gekomen…

Maar dat wist ik toen nog niet. Na de Jozefschool en de Thomas van Aquino mavo ging ik nog wel naar MMO Haaglanden, een middenstandsopleiding. Daarna ging ik bij mijn vader werken. Ik kocht al op jonge leeftijd een huisje dat ik helemaal heb opgeknapt, en ik had een paard, dat was in die tijd allemaal veel belangrijker. Vervolgens kwamen er relaties, kinderen… Al die tijd ben ik wel parttime bij mijn vader blijven werken. Pas rond 2000 kwam ik, door omstandigheden, echt in de ondernemerswereld terecht. We zetten Kersverspakket op. Een bedrijf in kerstpakketten. Ondertussen had mijn broer het aannemersbedrijf overgenomen, maar vanwege zijn gezondheid en omdat hij werd weggekocht is hij daarmee gestopt. Het personeel kon terecht bij Verbakel, en in de zoektocht naar ‘wat dan nu?’ viel ons oog op dit plekje aan de Staelduinlaan, vlakbij het Staelduinse Bos.

Een plek met perspectief….

Ja, al moest er op dat moment nog heel veel aan gebeuren! We hebben heel veel verbouwd. Het dak ging er letterlijk af. We hebben onszelf daar een jaar voor gegeven en dat was supergaaf om te doen. We hebben de ‘retro’ stijl wel behouden, want dat is iets dat ook bij mij past. We hebben het behang in de oude stijl vernieuwd, en ons servies en meubilair is voor een groot deel gekregen of komt van de kringloop. Ik hou van dingen die een geschiedenis hebben. Zo’n kleedje op tafel, dat leeft!

Je zit hier wel erg buitenaf…

Dat vind ik juist fijn. Ik heb dit liever dan een restaurant in hartje ‘s-Gravenzande, hoe mooi die locatie ook is. Hier komen toch andere mensen. Natuurliefhebbers, wandelaars. Zelf hou ik ook erg van de natuur en ik kan hier echt mijn eigen ding doen.

Wat voor doel had je voor ogen?

Ons idee was een familierestaurant met daghoreca. En daarin hanteer ik een simpele visie: gasten verzorgen zoals ik zelf verzorgd zou willen worden. Gastvrij, met lekker eten, en als het om feesten en partijen gaat: volledig ontzorgen. Daarin moesten we nog veel leren hoor. Mijn broer kon voor die tijd amper een ei bakken, maar ontwikkelde zich toch als kok. Hoewel hij uiteindelijk toch iets anders is gaan doen. Tegenwoordig run ik De Bosrand alleen. Wel samen met het team natuurlijk.

Wel iets heel anders dan de aannemerij…

In beide gevallen gaat het om een goed product leveren. Maar natuurlijk is er verschil. In de aannemerij werk je met grote projecten. Als er iets mis gaat zijn de gevolgen groter. En je laat als bouwer toch iets tastbaars achter. Als ik door Westland rij zie ik de gebouwen waar mijn vader en broer aan gewerkt hebben. Wij creëren geen gebouwen, maar wel herinneringen. De feesten die we hier houden zijn voor veel mensen toch een bijzonder moment in hun leven. In de horeca verleen je een dienst. Het product is ook belangrijk, maar wij zijn geen sterrenrestaurant. Mensen komen hier om lekker te eten, maar vooral voor de gezelligheid en de sfeer. Wij bieden een huiskamergevoel waarin mensen zich op een laagdrempelige manier welkom voelen.

Wat houdt gastvrijheid voor jou in?

Dat iedereen zich welkom voelt. Vriendelijk bejegend wordt. Dat mijn team en ik echt klaarstaan voor de mensen en hun wensen. En dat ook het personeel zich thuis voelt. Het goed met elkaar kan vinden. We zijn met 17 vrouwen en het voelt echt als een familiebedrijf.

Dus toch ondernemer…

Het zat er blijkbaar toch in. Achteraf had ik op het MMO beter de horecarichting kunnen kiezen. Nu is het zo dat ik graag nieuwe dingen aanpak. Er zijn mensen die hun hele leven in hun eerste baan blijven. Dat is dus niks voor mij. Inspringen op nieuwe dingen, oplossingen verzinnen, out-of-the-box denken, dat past wel bij me.

Dat had je in de coronatijd wel nodig…

Op 15 maart wandelde ik op het strand toen mijn dochter belde: mam, we moeten om 18.00 uur dicht. Dan stort de wereld even in. Bizar was dat. Maar na de eerste schok ga je dan toch nadenken over wat dan wél kan. Zo heb ik de kerstpakketten weer opgepakt, nu dus de Bosrandpakketten, met veel lokale producten van collega-ondernemers. En we hadden voordeel van onze locatie: omdat er verder weinig kon gingen veel mensen wandelen en het Staelduinse Bos is populair. Dus we zetten een soort van koek-en-zopie tent op, met een foodtruck. We gingen lunchboxen verzorgen en meer van dat soort zaken. Uiteindelijk hebben we onze vaste mensen door de hele coronaperiode heen aan het werk kunnen houden.

Dat is best knap…

Je merkt dat zo’n crisis ook wel goede dingen brengt. Het bond echt samen. We gingen er met elkaar voor.

Veel mensen klagen dat horeca duur is geworden…

Dat is ook zo! Wij ook. Daar probeer je wel wat aan te doen, maar de mogelijkheden zijn beperkt. Grondstoffen zijn gewoon enorm veel duurder geworden. Graan, roomboter… De prijzen stegen toen het schaars was, maar nu dat niet meer zo is dalen ze niet meer. Dus ik begrijp best dat mensen dat zeggen. Gelukkig hebben we toch veel trouwe klanten.

Wat voor klanten heb je?

Van alles! We hebben hier babyshowers en begrafenisbijeenkomsten en alles daartussen. Daarnaast proberen we veel leuke dingen te organiseren. Onze pubquiz, onder leiding van onze Quizmaster Chris, loopt storm. Het hele jaar is al volgeboekt en sommige teams houden zelfs een onderlinge competitie. Daarnaast organiseren we dingen voor jeugd en kinderen, en willen we ook een bijdrage leveren aan welzijn voor mensen, vandaar dat we ook yogasessies en ijsbaden organiseren.

Brrrr...

Toch is het gezond hoor. Zelf doe ik ook graag mee. Hans, die de ijsbaden begeleidt, heeft de ziekte van Crohn. En na acht maanden ‘kouconfrontatie’ was hij wel van zijn medicijnen af.

Doe je verder nog iets aan je gezondheid?

Ik raak graag mijn energie kwijt. Sport daarom graag. Hardlopen, krachttraining, en sinds een jaar, golf op Golfbaan Delfland. Inmiddels ben ik wat ouder en oma, dus ik hoef ook niet meer altijd aanwezig te zijn.

Maar heb je dan nog ambities?

Niet zozeer op zakelijk gebied. Dat laat ik graag over aan mijn dochters. Die hebben wel ideeën voor de toekomst hier. Mijn werk houdt me ook jong en ik vind het nog steeds leuk. Als je dan tot je zeventigste of misschien wel langer kan doorgaan; hoe leuk is dat!

Wil jij ook Op de Pijp of ken je iemand met een mooi verhaal? Mail dan naar
redactie.westland@rodi.nl.