Rombout over Club van 200: 'Een initiatief als dit is bij voorbaat een hachelijke zaak'
Het ontbreekt het Westlandse bestuur aan visie, vindt Barend Rombout. Daar wil de voormalige wethouder verandering in brengen. Op z’n Westlands, door samenwerking. Een groep van tweehonderd Westlanders uit alle geledingen van de samenleving moet een ‘Deltaplan’ voor Westland gaan bedenken. “Zonder visie is er geen plan, zonder plan komen er geen oplossingen.”
Door Esdor van Elten
Nee, Barend Rombout windt er geen doekjes om: de Westlandse gemeenteraad heeft geen enkele visie voor de toekomst van Westland. Er worden geen keuzes gemaakt. En de gemeenteraad verliest zich vooral in details, waan van de dag en onderling gedoe. ”Ze denken alleen vanaf twaalf uur tot de middag.” In zijn boek ‘Polderpolitiek’, dat vorig jaar uitkwam, komt Rombout nog feller uit de hoek. Toch, als je het op de man af vraagt, ontkent hij dat zijn plan voor de Club van 200 voortkomt uit boosheid of rancune. “Maar Westland heeft problemen en op de manier waarop er nu bestuurd wordt, gaan we die problemen niet oplossen. Met alle gevolgen van dien. Als je niet vooruit kijkt, als je geen plan hebt, dan word je ingehaald door de feiten. Je bouwt een uitgestelde rekening op die je vroeg of laat gaat betalen. Vaak ten koste van de zwakkeren in de samenleving.”
Vooruit kijken
En dus moet er, juist op basis van de feiten, een visie en een plan voor de toekomst gemaakt worden, vindt Rombout. “In eerste instantie moet je 10 of 15 jaar vooruit kijken, maar je moet ook denken aan de lange termijn, zeg 30 jaar. Hoe moet Westland er dan uitzien? Hoe ziet de Westlandse bevolking er dan uit en hoe leeft die?"
'Het begint bij de feiten'
Voorbeeld
Rombout neemt de tuinbouw als voorbeeld, ook om te laten zien hoe het een op het ander inwerkt: “Kun je het huidige areaal handhaven? Waarschijnlijk niet. Maar wat dan? Dan moet je dus nadenken over wat wel kan en wat je wil. Innovatieve tuinbouw behouden? Maar hoeveel is daar dan van nodig om de hele sector, inclusief toeleveranciers, overeind te houden? Hoeveel arbeidsmigranten heb je dan nodig? Waar moeten die wonen? Hoe ga je die integreren in de Westlandse samenleving?” Wat dan laatste betreft zie je al hoe het gebrek aan visie en een plan van lang geleden nu doorwerkt in de samenleving: “We hebben nu allerlei problemen daarmee. Maar komt dat door die mensen, of komt dat omdat je geen plan had toen je er aan begon?”, vraagt hij retorisch.
Feiten, visie, keuzes
Het begint bij de feiten. Op basis daarvan moet je een visie en een plan bedenken. Dat is waar de Club van 200 in zicht komt. “200 is maar een getal. Het liefst heb ik duizend mensen die meedenken.” Die groep gaat vervolgens in kleine groepen uiteen om, onder deskundige begeleiding één van die onderwerpen uit te werken. Voor 17 verschillende onderwerpen heeft Rombout al een opzetje gemaakt. (declubvan200westland.nl). Op basis van consensus worden oplossingen aangedragen die vervolgens aan de andere groepen en de achterbannen van de clubleden worden voorgelegd.
Maar is dat wel haalbaar met zulke veelomvattende onderwerpen? “Consensus is geen unanimiteit”, benadrukt Rombout. “Plannen maken betekent per definitie keuzes maken. En in een dichtbevolkt gebied als Westland kun je geen keuzes maken zonder dat er iemand nadeel van ondervindt. Daar moet je goed mee omgaan, maar tegelijkertijd: als je iedereen te vriend wil houden, gebeurt er niks.” Daarom mikt Rombout op een consensus van tenminste 60% van de hele Club van 200. “Is die er niet, dan moet het plan terug naar de tekentafel.”
Politieke partij?
De Club van 200 is in essentie een denktank. De uitvoering van plannen ligt, uiteraard, bij de gemeenteraad en het gemeentebestuur. “Die moet met resultaten uit een burgerberaad wel iets doen”, verwacht Rombout. Ook terwijl, om het zacht uit te drukken, de bedenker ervan niet bij iedereen goed ligt. Toch hoopt de oud-wethouder dat raadsleden over hun schaduw heen durven stappen. “De gunfactor is belangrijk in Westland, dat begrijp ik wel. Maar een idee puur afkeuren omdat het van mij komt, dat is wel heel kortzichtig.” Mede met dit in het achterhoofd ziet Rombout voor zichzelf ook maar een beperkte rol in het geheel: “Ik jaag het aan. Maar als het eenmaal draait hoef ik er niet meer bij te blijven.” Als de gemeenteraad er niets mee doet, dan ziet Rombout nog maar één andere oplossing: een politieke partij oprichten die de plannen wel kan gaan uitvoeren, mits de Westlandse kiezer dan mandaat geeft.
Draagvlak
Vanuit de Westlandse politiek heeft Rombout niet of nauwelijks reactie gekregen op zijn ideeën. "Al weet ik dat er in de politiek en bij de ambtenaren wel medestanders zijn.” En het aantal aanmeldingen loopt nog niet storm, moet Rombout toegeven.”Vijftien, twintig mensen tot dusver. Maar vaak duurt het even voor dit soort ideeën worden opgepikt. Ik geef het tot mei. Dan is het meetpunt. Zijn er dan te weinig mensen, dan is er blijkbaar geen draagvlak en dan houdt het op.” Is het dan mislukt? "Je weet bij voorbaat dat een initiatief als dit een hachelijke zaak is. Maar het is de moeite waard om het te proberen. Het hoeft niet hé? Je mag dit allemaal waardeloos vinden. Ik zou zeggen, kom dan met betere ideeën!”