Gert-Jan van der Kooij
De hark, daar is iedere Westlander wel mee vertrouwd. Maar met Heel Westland Harkt wil Gert-Jan van der Kooij (46) graag laten zien dat je méér kunt met dit tuingereedschap dan je op het eerste gezicht zou denken. “Ik noem het spelen, maar er zit wel een gedachte achter.” Gert-Jan woont met zijn vrouw Beata in Monster. Samen hebben ze drie dochters.
Waar kom je vandaan?
Ik ben geboren in Piershil in de Hoekse Waard, nabij Nieuw-Beijerland. Toen ik een jaar was verhuisden we naar Nigeria en op mijn zesde kwam ik weer terug in Piershil. De vijfde van zeven kinderen. Mijn moeder was altijd thuis voor ons, mijn vader werkte bij de zending als ontwikkelingswerker in Nigeria en later in Nederland in de verslavingszorg.
Hoe kwam je dan in Westland terecht?
We zijn hier met onze twee dochters zo’n vijftien jaar geleden naartoe verhuisd vanuit Den Haag. We hadden een heel klein bovenwoninkje in de Schildersijk en wilde iets ruimer wonen. Onze jongste is geboren toen we in het Westland woonden.
Was het wennen?
Wel een beetje, maar gelukkig hebben we superlieve buren die ervoor zorgden dat we ons snel thuis voelden. En ook via de Montessorischool van onze dochters kregen we makkelijk contacten.
Wat heb je gestudeerd?
Na de basisschool ging ik in Rotterdam naar het VWO op de Guido de Brès. Daarna informatica studeren in Den Haag. Die vorm van informatica bleek niet mijn richting, dus na mijn propedeuse switchte ik naar de Pabo.
Dat is iets heel anders…
Ik twijfelde al die tijd al. Het onderwijs trok me. Ik wilde graag meedenken over hoe dingen in het onderwijs anders en beter konden. Ook omdat mijn eigen schooltijd niet altijd glad verliep. Ik vond dat er meer ruimte moest zijn voor creativiteit, en dat er beter naar leerlingen geluisterd kon worden. Na de Pabo heb ik wat omzwervingen gemaakt, zoals bij de naschoolse opvang, het Museum voor Communicatie, dat nu helaas niet meer bestaat, en een ICT-helpdesk. Uiteindelijk toch weer het onderwijs: het Haags Montessori Lyceum en nu alweer een paar jaar het ROC Mondriaan.
Wat doe je daar?
Ik ben docent digitale vaardigheden voor de Internationale Schakelklas (ISK) . Dat betekent dat ik veel vluchtelingen en andere immigranten als leerling heb, met verschillende niveaus. Bij sommige gaat het echt om het aanleren van de basics van de computer: hoe log je in. Hoe gebruik je een tekstverwerker. Dat soort zaken. Bij anderen kun je een stap verder gaan en bijvoorbeeld ook oefenen met programmeren. Het is de bedoeling dat ze vanuit de ISK doorstromen naar het reguliere MBO/HBO of universiteit.
En kun je daar met creativiteit aan de slag?
Dat denk ik wel. Op het Haags Montessori Lyceum werkte ik bijvoorbeeld met VR-brillen en 3D-printers en dat probeer ik ook hier. Mijn doel is om ICT en creativiteit met elkaar te verbinden. Te laten zien hoe leuk informatica en computers kunnen zijn. Welke mooie dingen er allemaal mee kunnen. Mensen inspireren.
Wat versta je dan onder creativiteit?
Creativiteit is iets nieuws creëren. Buiten de gebaande wegen kunnen en durven denken. En dan laten ontstaan wat er ontstaat.
Je bent zelf ook creatief...
Sinds 2015 heb ik mijn eigen bedrijf als De Krijtman. . Naast het krijten, werk ik nu ook als Strandharker.
Hoe kom je op dat idee?
Krijtborden vind je in het onderwijs nauwelijks meer, maar een aantal jaren geleden was het zogenaamde ‘handletteren’ en krijtborden maken erg populair. Dat trok me aan. Voor tekenen haalde ik vroeger altijd slechte cijfers, maar met letters en cijfers kon ik veilig experimenteren, dacht ik. Op een gegeven moment kwam ik langs een tuincentrum waar echt een heel lelijk bord buiten stond en ik bood hen aan om een mooier bord voor ze te maken. Dat vonden ze prima. Het bord stond er amper of ik kreeg een betaalde opdracht van een ziekenhuisrestaurant. Maar dan moest ik me wel inschrijven bij de Kamer van Koophandel. En zo is het begonnen. Ook toen ik begon met stoepkrijten stond er al snel iemand bij me die me wilde inhuren voor een bedrijfsopening. Dat er zoveel vraag naar bleek te zijn verbaasde me, en immiddels doe ik het toch al een heel aantal jaren.
Hoe speelt techniek en ICT daar dan een rol in?
Ik gebruik het om (grote) ontwerpen snel neer te kunnen zetten. Eerst gebruikte ik stoeptegels als raster, maar daar liep ikO tegen beperkingen op. En tekenen is nog steeds niet mijn sterkste kant. Met een VR-bril leg ik als het ware een ontwerp neer en daarna ‘trek ik het over’ of kleur het in. De software van de VR-bril heb ik zelf aangepast en die ontwikkeling loopt nog steeds. Omdat sommige tekeningen ook heel groot kunnen zijn, zeg twintig bij dertig meter, gebruik ik techniek ook om ze zichtbaar te maken, hetzij met bijvoorbeeld een drone, hetzij met een foto vanaf die grond die ik dan bewerk, ‘warp’ tot het hele beeld zichtbaar is.
Dat die je dus op het strand…
Ja. We waren met de dochters op het strand en ik begon daar een beetje patroontjes te tekenen. Uit de losse hand. Toen kwam mijn vrouw aanzetten met een verstelbare bladhark, en dat bleek een perfect werktuig voor mijn doeleinden. En zo komt van het één het ander.
Want ook daar bleek markt voor te zijn?
Ja. Mijn eerste opdracht was op een strandfestival. Maar inmiddels geef ik bijvoorbeeld ook workshops en kunnen mensen mij ook vragen voor bruiloften en ceremonies. De laatste tijd ben ik regelmatig benaderd door mensen die het portret van een overleden dierbare op het strand geharkt wilden hebben. Het ontwerp maak ik, maar het maken zelf, dat doen zij. Na afloop film ik dan hoe de zee het portret weer ‘komt halen’. Dat blijkt een hele conrete manier van rouwen te zijn en waardevol: we hebben in Nederland eigenlijk niet zoveel middelen om rouw handen en voeten te geven.
Is het kunst?
Ik noem het spelen, maar er zit wel een gedachte achter. Het resultaat van strandharken of stoepkrijten is altijd tijdelijk. Het verdwijnt weer. Voor mij is dat een mooie gedachte: alles is vergankelijk en het is dus goed om jezelf eraan te blijven herinneren van de dingen in het leven te genieten. De werkstukken zijn extra waardevol door de korte tijd dat ze er zijn.
En nu wil je dat Heel Westland Harkt?
Dat project (heelwestlandharkt.nl) is echt een droom die uitkomt. De gedachte is dat mensen zich inschrijven en een idee insturen. Dat kan een foto, een plaatje of een beschrijving zijn. Vervolgens maak ik een ontwerp en maak de VR-bril klaar. Dan maken we een afspraak en harken maar. Alles bij elkaar ben je dan als deelnemer een uurtje bezig. Het proces en het resultaat filmen we met een 360 graden camera, zowel van boven met een drone, als vanaf de grond. Op het festival Westland Maakt op 23 mei volgend jaar laten we dan de resultaten zien. Heel Westland Harkt is mijn initiatief, Ik bedacht het als in zending voor Westland MAAKT!, een initiatief van Westland Cultuurweb. Op hun site vind je ook meer informatie.
Wat wil je ermee bereiken?
Het is mooi om mensen een ervaring te geven. Maar ook om hen kennis te laten maken met de technologie. Je ziet wat er mogelijk is met een beetje techniek en een beetje creativiteit!
