Klein geluk
ColumnDe regen kletterde weer eens tegen de ruiten en een blik op het loodgrijze wolkendek leerde mij dat het voorlopig zo zou blijven. Het voedde mijn wat sombere januari-stemming.
Maar toen kwamen de foto’s binnen. En ik had het gevoel dat de zon onverwachts doorbrak en me aangenaam verwarmde. Nou, verwarmde... eigenlijk smolt ik helemaal weg.
De foto’s stonden op de app die ik deel met mijn vriendin, haar dochter en haar vriend. Daarop wisselen we beelden uit van Johnny (3 jaar) en Louie (10 maanden), mijn bonusgabbertjes. Nu ging het even om Louie, een wondermooi mannetje met de looks van zijn moeder. Hij mocht twee dagen proefdraaien op de kinderopvang. En de vraag was: zou het een beetje gaan of wisten ze daar geen raad met hem omdat hij zijn ouders zo miste? Best spannend.
Het is allemaal goed gekomen. De foto’s laten een mannetje zien dat het enorm naar zijn zin heeft. Zittend op de grond, met blote minivoetjes, vormt hij een driehoek met nog twee hummeltjes. Hij is geconcentreerd in de weer met een houten speelgoedauto. Als een professioneel model draait hij zijn hoofd naar de camera en toont een gigantische grijns.
In het verslag van deze wendag staat de bevestiging dat Louie kan terugkijken op een geslaagd experiment: ‘Je hebt ook met de grote kindjes in de kring gezeten. We lazen een boekje van Bobbie Beer die naar de dierentuin gaat. Jij hebt heel aandachtig meegeluisterd en moest erg lachen toen we gingen zingen van de dieren’.
Het is een immens cadeau dat ik dit in mijn opa-rol mag meemaken. Het begon met Johnny. Ik voetbal met hem, speel verstoppertje, kruip in een indianentent, lees boekjes voor, haal dolle fratsen uit en kook met hem. Laatst kwamen ze weer gezellig bij ons op visite. Johnny droeg met diverse kleine, maar zeker evidente klusjes bij aan de risotto die ik aan het maken was. Met volle aandacht verkruimelde hij een visbouillonblokje boven een steelpannetje, stortte rijst en daarna bevroren doperwten in een schaal en roerde het allemaal goed door.
En nu dus Louie erbij. Hij is graag in beweging. Vaak sjouw ik met hem rond om hem van alles te laten zien. Laatst nog op tweede kerstdag in het Amsterdamse Winterparadijs in de RAI. Daar nam ik hem op de arm en leidde hem onder meer langs bont verlichte kerstbomen.
De risotto die hem werd voorgehouden beviel hem wel. Vooral de doperwten. Daar speelde hij mee alsof het knikkers waren. Een paar stopte hij in zijn mond en hij kauwde er vergenoegd op. Een deel smeerde hij als een volleerde vingerverfkunstenaar uit over het blad van zijn kinderstoeltje.
Louie heeft zijn oma en opa al scherp in de gaten en staat open voor contact. En hij is niet te beroerd om dat contact met een luide kreet zelf te zoeken.
Geen idee welke kant dit verder op gaat draaien, hoe dit mannetje zich gaat ontwikkelen. Maar dat oma en opa ook aan hem steeds meer plezier gaan beleven, dat staat vast.