Column Marcel van Stigt: Rustige start
ColumnDe laatste avond van 2024 brachten mijn vriendin en ik samen door – haar dochter woont met haar gezin in Amsterdam, mijn dochter vierde de jaarwisseling thuis bij een vriendin, mijn zoon ging met een maatje van hem in een naburig dorp tot diep in de nacht stappen. We gingen ons te buiten aan hapjes die elkaar op de koloniale salontafel verdrongen, ontkurkten een fles fijne wijn, gevolgd door champagne, en keken tot een uur of drie naar de televisie. Pieter Derks maakte een geslaagd debuut met zijn oudejaarsconference, vonden we unaniem.
Tussendoor genoten we van het vuurwerk. Opvallend weinig oorverdovend geknal in onze buurt, eigenlijk alleen maar wat geknetter en vooral mooi siervuurwerk hoog in de lucht. Staand voor het slaapkamerraam konden we het allemaal prima zien.
Helaas heeft onze huisgenote die samen met ons oud en nieuw vierde hier een stuk minder plezier aan beleefd. Poes Coos had er geen benul van wat zich buiten afspeelde en vond het allemaal doodeng. Ze is van nature al vrij schrikkerig en dit ging toch echt ver over haar grens van verdraagzaamheid. Het viel ook niet uit te leggen.
Meestal wil Coos graag naar buiten, om vervolgens uren weg te blijven, soms tot diep in de nacht, maar nu even niet. Ze bleef binnen en wist eigenlijk niet waar ze zich het beste kon verschuilen. Achter de bank? Op de trap? Boven in de kamer van mijn zoon, ver weggestopt in een lade onder zijn bed? Ze probeerde het allemaal uit, maar niets leek veilig genoeg.
Pas nadat rond halfdrie de laatste vuurpijlen de lucht in waren geschoten kwam ze behoedzaam binnenlopen. Eerst verscheen haar koppie om de deurpost, daarna de rest. Arm beest. De extra knuffels deden haar zichtbaar goed.
Op 1 januari hebben we elkaar ietwat duf bij elkaar geraapt. Ik heb ‘s middags mijn dochter opgehaald en samen hebben wij mijn 94-jarige moeder de beste wensen overgebracht. Van oudejaarsavond had ze weinig meegekregen; halverwege is ze in haar rolstoel lekker in slaap gedommeld. Daardoor waren er nog wel wat oliebollen en appelbeignets over. Maar dat is helemaal goed gekomen.
Tja, 1 januari. Toen mijn vader nog leefde, waren wij verplicht op deze dag langs te komen. Het was zijn verjaardag en die moest worden gevierd. Met een hoofd vol stopverf, loodzware benen en een lichaam waarin zich nog resten van alcohol ophielden, sleepten we ons naar ons ouderlijk huis.
“Wat willen jullie drinken?”
“Nou, doe maar iets fris.”
“Hè? Geen bier of wijn?
“Ehhh... nee.”
Maar eenmaal bij elkaar, was het wel altijd reuze gezellig.
Na een week in 2025 gaat alles weer zijn normale gangetje. Ook Coos heeft haar draai gevonden. Ze zit of ligt ‘s avonds zoals gebruikelijk lekker bij ons op de bank, op haar eigen kussentje, en gaat voorzichtig weer naar buiten. Het zal eind dit jaar heel anders voor haar zijn. Daar heeft het tenminste alle schijn van. De vuurwerkverkoop aan banden en misschien wel een keihard verbod. Het wordt voor haar een rustige start, maar dat weet ze nog niet.