Het luchtalarm gaat af in Oostzaan!
NieuwsOOSTZAAN -Ze wisten nog niet waar de reis heen zou gaan, maar alles stond al klaar. Twee benches, een grote bak met brokjes, een zakje snacks voor tussendoor, hun lievelingskussen, een trektouw en genoeg poepzakjes voor een hele week. Lu en Lo, twee onafscheidelijke maatjes, gingen uit logeren.
Ze voelden wel dat er iets heel speciaals ging gebeuren toen hun hele hebben en houwen werd ingeladen, maar ze konden er nog niks bij bedenken. Het was maar een kort ritje van Koog aan de Zaan naar Oostzaan en enthousiast liepen ze aan de lijn naar een tuinhekje, waarachter een klein bos met veel groen staat. De neuzen gingen van laag naar hoog en van links naar rechts en je zag ze denken: hmmmm… muizen, vogels, vissen in een poeltje, egelpoep, een kattendrol! Dit is het! Een ideale vakantieplek voor twee minihondjes die wel ‘in zijn’ voor een beetje afwisseling.
Ook binnen waren ze meteen thuis. Het rook er veilig. Ze herkenden iets van zichzelf en al gauw werden hun spullen neergezet en uitgepakt en kon de vakantie beginnen.
Het grote kussen werd ‘voor de geur’ ergens midden in de woonkamer neergelegd. De benches pasten, boven op elkaar, precies in de keuken en verder mochten ze het uitzoeken en dat hebben ze gedaan. Het duurde dan ook niet lang of het huis was van hun.
Lu sprong met gemak van de bank op een stoel en weer terug. Lo vond een ruw kleedje waarop ze kon rollen en zelf haar rug krabben en samen vonden ze de plek waar de bus met brokjes stond. Ook al stond die hoog.
Het werd feest in Oostzaan. Buiten was het een kwestie van goed ruiken en verkennen. Hoe zit het hier, wat zijn de regels, wie is de baas en... we zullen ze een poepie laten ruiken! Het was even aftasten, maar met een grote bek kom je al een heel eind.
Klein maar dapper hebben ze zich voorgesteld en zijn oorverdovend te keer gegaan tegen iedere hond die ze tegenkwamen. En zo liepen ze onbevreesd door Oostzaan met kop en staart omhoog en voor de duvel niet bang. Dat ze uiteindelijk toch van de wolf afstammen, werd duidelijk toen het luchtalarm begon te loeien. Lola strekte haar hals, gooide haar kop naar achteren en begon met hoge uithalen te janken als een wolf.
Luigi begeleidde haar met een ritmisch gekef en tussendoor namen ze instinctief een gezamenlijke adempauze om een nieuwe galm in te zetten. Ze lieten dus eigenlijk de sirene weten dat ze ook in Oostzaan waren. Je wordt er toch even stil van als je ze zo samen hoort huilen, want eigenlijk is het gewoon het herkennen van hun verleden, toen ze nog ‘wolf’ waren.
Beide zijn dol op wandelen en dat kun je in Oostzaan. Zo’n beetje alle snuffelroute’s hebben ze gelopen, over bruggetjes, langs sloten en perkjes en overal met hun neus vooruit. Eerst ruiken wat er te ruiken viel en dan plassen. Zo deden ze veel kleine plasjes en spaarden het uit, waardoor er aan het einde van de wandeling nog maar een paar druppeltjes over waren. Maar dat hinderde niet, het was net genoeg om een mooie herinnering achter te laten… “We hebben genoten in Oostzaan en komen zeker terug.”
Groeten van Lola en Luigi.
Sonja Duba