Column Marcel van Stigt: Examenvrees
ColumnHet is maandag en het dreigt een lange, spannende dag te worden. Mijn maag heeft zich na een onrustige, te korte nacht in een soort Gordiaanse knoop gedraaid, ik heb weinig trek in mijn ontbijt en kan me niet concentreren op mijn ochtendkrant. Ik zie woorden staan, maar ze komen niet binnen. Het is één grijze brij. Zelfs het artikel over mijn Ajax, dat na de gewonnen Klassieker nu echt een gooi gaat doen naar het landskampioenschap, kan mij niet boeien.
Ik heb het helemaal aan mezelf te wijten. Ik heb me namelijk aangemeld bij Stichting Thuisgekookt, de sociale maaltijdservice aan huis voor en door buurtgenoten. Niet als klant, maar als kok. En vanavond lever ik aan een klant een proefmaaltijd. Standaardprocedure. Het voelt als een examen.
Even uitleggen. Over vier jaar ga ik met pensioen en dan valt voor mij de leukste baan van de hele wereld weg. Nu ben ik niet bang om in een peilloos diep gat te vallen, maar toch... Het is niet mijn bedoeling om de immer bij mij sluimerende luiheid toe te laten en áls ik al van de bank kom mijn vriendin hinderlijk voor de voeten te lopen – welke kans overigens klein is, want als ik dat te vaak zal doen, schopt ze me gewoon de straat op.
Nee, ik wil zelf actief blijven en daarmee ga ik niet wachten tot mijn eerste officiële dag als pensionado. Wel zo wijs, vind ik.
Een deel van mijn nieuwe vrije tijd kan ik al invullen: ik sport drie keer in de week, doe daarnaast aan qigong, wandel graag en schrijf levensverhalen en biografieën. Daar ga ik gewoon mee door. Maar dat is voor mij niet voldoende.
En dus pakte ik afgelopen week gretig de folder van de Stichting Thuisgekookt aan die mijn vriendin me aanreikte. Ze kwam die tegen tijdens het opruimen van haar spullen en hield hem met een glimlach omhoog op het moment dat ik tegen haar zei dat ik alvast plannen voor na mijn pensioen aan het beramen was. Een even mooie als wonderlijke samenloop van omstandigheden.
Ik heb contact opgenomen met de stichting en dat leverde meteen een klant op. Een dame van drieënzeventig op vijf minuten loopafstand vanaf mijn huis, die niet in staat is elke dag zelf te koken. Ik heb afgelopen zaterdag kennis met haar gemaakt en we hadden al snel een klik.
Het is inmiddels maandagavond, mijn werkdag zit erop - als ik het schrijven van deze column tenminste even niet meereken - en ik heb mijn keuze gemaakt. Ze houdt van de Aziatische keuken en dat komt goed uit, want deze is bij mij favoriet. Ik bereid vol aandacht een Thaise curry met garnalen, rijst, spinazie en doperwten.
Om acht uur stap ik, met haar warme maaltijd in een bakje, in mijn auto en rijd naar haar toe. Ze heeft aangegeven dat ze op mediterrane tijden eet, vandaar het late uur. Ik klop op het raam, ze kijkt op vanaf de driezitter en loopt naar de voordeur. Nieuwsgierig pakt ze het bakje aan. “Ik eet het meteen op en daarna bel ik je”, zegt ze.
Het is nu tien over half twaalf en ik heb nog niets van haar gehoord. Ik vrees dat ik ben gezakt. In ieder geval wacht mij weer een onrustige nacht.