Column Marcel van Stigt: Een goede buur...
ColumnHet zal je maar gebeuren dat je je huis uitloopt, de deur achter je dicht slaat en je dan beseft dat de sleutel nog aan de binnenkant in het slot steekt. Het gebeurde mij afgelopen zaterdag.
Mijn vriendin, die ik in mijn val had meegesleurd, en ik konden ons huis niet meer in. Hier moesten we iets op verzinnen. We overwogen een slotenmaker te ontbieden. Maar toen zagen we een opening. Letterlijk. Boven ons hoofd. Het slaapkamerraam stond met een haakje op een kier.
Er zou iemand naar binnen moeten klimmen en beneden de deur openen. Maar wie? En hoe? Zelf hoefde ik hier niet aan te beginnen. Ik krijg al last van hoogtevrees als ik op de deurmat sta.
Toch heb ik me wel eens op een schuin dak begeven. Ik hielp een bevriende aannemer met het leggen van dakpannen, gaf ze vanaf een steiger aan. Ik moest alle moeite doen om niet naar beneden te kijken. “De meeste ongelukken gebeuren als mensen tijdens het klussen van het dak vallen”, deelde de aannemer terloops mee.
Ik ben eens de buitenboel gaan schilderen en stond, heel erg stoer, hoog op een steiger. Toen ik eenmaal de dakrand wilde schuren zakte het linker voorwiel in de aarde. De steiger neigde een paar centimeters schuin naar voren. Ik trok net zo wit weg als de verf die ik gebruikte. Gelukkig slaagde ik erin rustig naar beneden te klimmen.
Dus nee, ik zag het niet zitten om te proberen het slaapkamerraam te bereiken.
Mijn vriendin had het nog wel gedurfd, maar onze keukentrap was niet hoog genoeg.
Er restte nog maar één optie. Onze nieuwe buurman. Een jonge, joviale vent die – afgaande op de bedrijfsauto waarin hij rijdt – iets met waterproblematiek doet en hopelijk over voldoende improvisatietalent beschikte.
Meteen schoot hij te hulp. Ook voor hem was de keukentrap te laag, maar nadat hij het haakje behendig met behulp van een stok had losgemaakt en het raam openzwaaide, klauterde hij, staand op de bovenrand van de trap en steunend op een buitenkozijn, naar boven. Iets soortgelijks heb ik een acrobaat van Circus Renz ooit zien doen. De buurman bereikte het raam, klom naar binnen en bevrijdde ons.
De buurvrouw keek, half leunend over de schutting, ontspannen toe. Dit soort toeren haalt haar wederhelft kennelijk vaker uit.
Later in de middag kwamen ze langs om een stuk zelfgebakken cake te presenteren. Eigenlijk had het andersom moeten zijn. Maar die kans krijgen we nog wel, want het zal niet de laatste keer geweest zijn dat ik ons heb buitengesloten.