Van Wijk 125 jaar: van klein dapper drukkerijtje tot een moderne communicatie-onderneming
NieuwsOOSTZAAN - Onlangs was het precies honderdvijfentwintig jaar geleden dat op het Weerpad (tegenwoordig Kerkstraat) de deur op nr. 266 openzwaaide: Arend van Wijk startte daar een drukkerij waar de hele familie Van Wijk hartkloppingen van kreeg. Hoe zou dat lopen? Hoe zou dat gaan. Hij leende van meneer Albert Heijn die op het hoekje zat met het eerste Albert Heinwinkeltje vijfhonderd gulden, waarmee hij een pers kocht die met de hand bediend moest worden, hij bestelde een doosje papier en een bus inkt en begon gewoon. Nou ja… gewoon…?
Zo gewoon ging dat nou ook weer niet. De hele familie was in beweging en iedereen had er zorg van: zou het lukken om daar een boterham mee te verdienen? Gelukkig had Arend een fiets. Daarmee sjouwde hij overdag de hele Zaanstreek en omgeving af om klanten binnen te halen. ’s Avonds drukte hij velletje voor velletje, want die pers liep niet zo hard.
Hij staat nu in het bedrijf aan de Skoon nr. 6, als brokje nostalgie en hommage aan Arend, want dat persje heeft alles gezien en meegemaakt: de moeizame beginjaren, de eerste telefoonaansluiting met telefoonnummer 3. De burgemeester had nr, 1, de dokter nr, 2 en Van Wijk nummer 3.
Rampzalige nacht
Al gauw kwamen de zonen van Arend, Roel en Jan, in de drukkerij. Roel was drukker en Jan deed de administratie. Jan werd later de opvolger van opa Arend en zo draaiden de zaak en de pers op volle toeren. Tot die rampzalige nacht van 14 januari 1916, de watersnood. Een groot deel van Noord-Holland stond onder water. Oostzaan was een van de zwaarst getroffen plaatsen. De houten letters van de drukkerij dreven door het hele dorp. Ramp, o ramp.
Weer moest de zaak worden opgebouwd. Daarna bleef het een tijdje rustig. Het bedrijf groeide. Er kwamen machines, meer personeel en er ging steeds meer drukwerk keurig netjes de deur uit.
Oorlog
Maar toen kwam de oorlog. De Luistervink en Trouw werden verboden, want dat waren verzetskranten. Toch waagde de drukkerij zich aan die illegale klus. Levensgevaarlijk. Met hulp van de Knokploeg konden deze kranten toch verschijnen.
Egbert nam geruisloos de touwtjes in handen en de toekomst zag er rooskleurig uit. Tot 8 mei van het rampjaar 1981. Op die datum stegen Hoge vlammen en pikzwarte rook boven het gebouw op en legden het pand in as. Midden in de nacht. Een pyromaantje, een 16 jarige knul die ruzie met zijn ouders had, had de boel aangestoken.
Weer werd van de familie het uiterste gevergd. Niet alleen moest het pand weer opgebouwd worden. Intussen moest het werk ook doorgaan, anders zouden de klanten weleens kunnen weglopen. Ook dat lukte met bijna bovenmenselijke inspanningen. Zo verrees er een mooi stenen pand in de Kerkstraat, op de plek waar nu de appartementen staan. In het jaar 2000 bestond het bedrijf honderd jaar, het kreeg het predicaat ‘hofleverancier’, maar ook dat beschermde de zaak niet: het moest plaatsmaken voor het appartementencomplex dat er nu staat.
Loftrompet
Inmiddels zwaait Ruben, zoon van Egbert, de scepter aan de Skoon nr. 6. En nu stapte vorige week de burgemeester Marvin Polak op Skoon bij het bedrijf binnen om de loftrompet uit te steken over de veerkracht van de zaak en om uiting te geven aan zijn waardering voor de sociale insteek van het bedrijf. Want al is Van Wijk inmiddels uitgegroeid van klein dapper drukkerijtje tot een moderne communicatie-onderneming, het zal nooit het dorpse karakter en de dorpse belangen uit het oog verliezen. Dit soort bedrijven is voor het welzijn van het dorp van groot belang, zo sprak de burgemeester.
BvW