Column Marcel van Stigt: Verkoop nieuwe stijl
ColumnGisteren werd ik voor de vierde keer in twee weken tijd gebeld door een medewerker van de KPN, waarvan ik een trouwe klant ben. Anders dan de eerste drie keer was ik hem vóór en zei ik: “Ah, een aanbieding zeker?” Om daar meteen op te volgen dat ik zijn voorgangers al heb laten weten dat ik niet ben geïnteresseerd, dat ik zelf wel bel als ik iets van de KNP verlang en dat ik sowieso geen zin heb in dit soort telefoontjes. Daarna heb ik de verbinding verbroken en het nummer geblokkeerd. Zó. Pak aan!
Ik ben altijd heel voorbeeldig, vriendelijk en voorkomend aan de telefoon, maar al die types die me bellen om me iets aan te smeren maar er vooral zelf beter van te willen worden hangen me inmiddels kilometerslang de keel uit.
In de manier waarop telefonische verkopers potentiële klanten benaderen lijkt iets te zijn veranderd. Normaalgesproken gaat dat op een zakelijke, dwingende manier. Zodra ik bevestig dat ze inderdaad spreken met degene die ze op hun lijstje hebben staan, onderstrepen ze de urgentie om hun product of dienst vandaag nog af te nemen. Daar staat zelfs nog een tijdelijke korting tegenover. Dus ja, waar wacht ik in hemelsnaam nog op?
Deze types wimpel ik binnen dertig seconden kordaat af. “Geen interesse!”, meld ik. Soms neemt de beller zijn verlies, soms houdt hij nog even vol. “Dus u wilt níet profiteren van onze aantrekkelijke aanbieding op glasvezel?”, klinkt het dan met veel gevoel voor drama.
“Nee hoor.”
En dan rest hem niets anders dan mij een prettige dag te wensen en op zoek te gaan naar een ander slachtoffer.
Ik heb ook enige tijd redelijk agressieve Engelstalige bellers aan de lijn gehad. Dat ging dan over bitcoins. Eerst waren ze nog vriendelijk - “Hi Marcel!” (hoe kwamen ze aan mij naam, vroeg ik me meteen af) - maar dat sloeg al gauw om in geschreeuw. Dan was ik er heel snel klaar mee.
Inmiddels heb ik onbekende nummers laten blokkeren, en dat scheelt een stuk. Een enkeling probeert er nog wel eens doorheen te glippen. Maar dan zie ik op mijn scherm een heel lang nummer staan met daarbij ‘United Kingdom’ en dan weet ik al dat ik niet hoef op te nemen.
En dan hebben we nu dus de KPN. Als specialist in telefonie heeft die kennelijk een manier gevonden om automatische blokkades te omzeilen. De heren die ik aan de lijn heb gehad hielden een nieuwe benadering aan: de joviale toon.
De drie KPN’ers die nog een kans hebben gehad iets te zeggen dienden zich allervrolijkst aan. “Ha, Marcel, lekker van het zonnetje aan het genieten?”
Zoiets werkt bij mij averechts. Ik las een doodse stilte in. Maar zo’n beller raakt niet zomaar uit balans. Hooguit tempert hij zijn toon een beetje. Het kost me gelukkig weinig moeite om standvastig afscheid van hem te nemen. Ben er gewoon helemaal klaar mee en laat alle beleefdheid varen. Het zou natuurlijk kunnen dat die KPN-verkopers mij echt een mooie aanbieding wilden doen, omdat ik al zo lang klant ben. Maar dan hebben al die andere bellers het voor hen - en voor mij - helaas verpest.