Het begon met een klein klikje; Henny Oudeboon-Roselaar en Wiebe Oudeboon 60 jaar getrouwd
NieuwsOOSTZAAN - Zestig jaar samen. Zestig jaar lief en leed. En dan na al die jaren nog steeds verguld met elkaar. Henny Oudeboon-Roselaar en Wiebe Oudeboon, beiden 81 jaar, zijn de gelukkigen die dit op 1 juni mochten meemaken.
Zestig jaar geleden trouwden ze, nadat ze elkaar op de dansvloer hadden leren kennen. Dansen was hun hobby en is nog steeds hun hobby, nu wat minder, maar het heeft hun hele leven een rol gespeeld in hun vrijetijdsbesteding. Wiebe vond Henny zo aantrekkelijk met haar zwarte haren, maar hij ‘kreeg’ haar niet zo makkelijk, want Henny was niet direct hoteldebotel van hem. “Het was zo’n praatjesmaker, een beetje uitslover”, zegt ze, maar toen ze in de gaten kreeg dat de andere meisjes wel degelijk interesse hadden in Wiebe, ging er een lichtje branden: toch maar eens kijken of er een klein klikje kon ontstaan en zo geschiedde. De twee danslustigen werden een stel en zijn het nu na al die jaren nog steeds,
Ze kregen één dochter die nu 55 jaar is en er is nu ook een kleinzoon van 23 jaar, waar ze erg blij mee zijn. Vader Wiebe heeft diverse banen gehad, onder andere werd hij dierenverzorger bij Artis. Wiebe is dol op dieren, maar wil absoluut geen dieren doden. En wat gebeurde er in Artis? Wiebe moest de wilde dieren voeren en daarvoor stond er altijd een krat met levende ratten klaar, die hij om zeep moest helpen. Dat was zó tegen zijn gevoel in, dat hij ontslag nam. Daar kwam bij dat de Artisdieren ook in het weekend verzorgd moesten worden en als je verliefd bent wil je elk weekend wel bij je ‘meisje’ zijn. Maar toen…..?
Zijn beste vriend werkte bij het abattoir in Amsterdam en zijn salaris was wel erg aantrekkelijk. De afschuw van dieren doden heeft hij zijn hele leven gehouden, maar toch ging Wiebe overstag. “Ja, de dieren die ik te behandelen kreeg, waren al dood, ik hoefde ze niet te doden. Ik moest ze alleen slachten!” Pardon? Niet doden, maar wel slachten? Hoe verstaat de aandachtige toehoorder dat? Wiebe legt uit dat slachten is, dat het vel eraf gehaald wordt, de organen verwijderd, het dier in stukken snijden, enzovoort. Doden of afmaken is iets heel anders, dat deed Wiebe niet.
Dit was niet zijn laatste baantje, want hij kwam als dienstplichtige bij de Marine terecht, en weer later deed zich de mogelijkheid voor om de kledingzaak “Topskins” in de Molenwijk te gaan runnen. Dit feit leverde het echtpaar de kans op een woning in Oostzaan en zo zijn ze hier terecht gekomen. Henny was kapster en in Oostzaan zijn ze altijd blijven wonen. “Maar we worden nooit echte Oostzaners”, haast Henny zich om te zeggen. “Als je hier niet geboren en getogen bent, kom je er nooit echt in.” Wiebe is het met haar eens.
Toch leefden ze beiden een heel gezellig leven zo met z’n drieën. Ze hadden een caravan in Julianadorp, daar gingen ze elke zomer wel regelmatig naar toe, ze hadden er een hele vriendenkring om zich heen en in de winter kon je hen vinden op de besneeuwde toppen van de Oostenrijkse bergen of van de Alpen in Frankrijk. Al ging het met de gezondheid van Henny niet altijd over rozen, ze is en blijft optimistisch en richt de blik op de toekomst.
Burgemeester Marvin Polak kwam op hun trouwdag (2 juni) op bezoek om het echtpaar te feliciteren en hij kwam niet met lege handen. Hij bracht een mooie glazen vaas mee met het gemeentehuis erin gegraveerd. “Een collectorsitem”, zegt hij. Hoe dan ook, de prachtige bos bloemen van de gemeente past er precies in. Marvin feliciteerde Henny en Wiebe van harte en wenste hun nog vele gezonde en gelukkige jaren toe.
Barbara van Wijk