Column Marcel van Stigt: Met pensioen
ColumnNa eilandbeheerder, chocoladetester en professioneel filmkijker heb ik de leukste baan van de hele wereld – journalist bij een lokale krant met een eigen column. Meer er komt een moment dat ik met pensioen ga. En dat moment dient zich nog best snel aan.
Ik ben nu drieënzestig en over enkele jaren is het zover. En we weten allemaal hoe snel de jaren omvliegen; volgens mij zag ik laatst ergens in een tuincentrum al een aankondiging van een kerstshow, maar ik kan me vergissen.
Maar goed, reden genoeg voor mij om nu al met mijn naderende pensioen bezig te zijn. Want hoe ga ik die zee aan vrije tijd straks invullen?
Vaak gaan mensen die met pensioen zijn – mannen vooral – allereerst klussen. In hun eigen huis of bij hun kinderen. Er moet altijd wel wat gebeuren en anders valt er heus wel iets te verzinnen.
Voor mij is dit geen optie. Ik ben niet handig, kan eigenlijk niks. Een muurtje schilderen lukt nog wel, maar alleen al de boel voorbereiden – ruimte maken, afplakken, verfpotten en kwasten klaarzetten – vind ik te veel gedoe.
Gelukkig blijft er genoeg over. Ik doe aan crossfit en qi gong, wandel veel, en daar ga ik lekker mee door. Verder zie ik mezelf beslist vrijwilligerswerk doen.
En natuurlijk blijf ik schrijven. Regelmatig komt er bij mij een schrijfdrang op en daar moet ik echt wat mee, ook als ik niet meer voor een krant werk. En dat gaat zeker lukken. Naast mijn werk schrijf ik al zo’n vijftien jaar levensverhalen. Prachtige klussen.
Ik heb in februari en maart het verhaal opgetekend van een man die terminaal was en nog snel een boek over zijn leven wilde laten maken, met name voor zijn kleinkinderen. Er zat uiteraard wat spoed achter, maar hij heeft zijn verhaal nog kunnen vertellen, al verliepen de gesprekken steeds moeizamer. Hij heeft er zelfs nog een nawoord uit kunnen persen.
Hoe het boek - getiteld ‘Het laatste woord’ - eruitziet, maakt hij niet meer mee. Hij is kort na mijn laatste bezoek overleden. Maar zijn familie heeft vanaf komende zaterdag een waardevol, blijvend document in handen, want dan kom ik de bestelde exemplaren officieel overhandigen.
Hier kan ik na mijn pensioen mee verder. Er dient zich namelijk regelmatig een nieuwe klant aan, meestal uit onverwachte hoek.
En verder? In ieder geval niet terugkeren bij mijn werkgever. Ik heb dat wel anders meegemaakt: medewerkers die na een jarenlang dienstverband met pensioen gingen en af en toe kwamen buurten. Dat voelde dan aan beide kanten wat ongemakkelijk en geforceerd. Ga ik niet doen. Weg is weg. Maar ik zal het best missen, deze heerlijke baan. Alleen al vanwege de vele leuke contacten.
De komende twee weken kan ik alvast oefenen. Ik heb vakantie zonder vastomlijnde plannen. Even geen kranten maken – ik sta altijd ‘aan’ en zal de eerste twee dagen moeten afkicken – maar wel mijn column, want ik schrijf ze altijd vooruit als ik met vakantie ben.
Deze twee weken zie ik als een test. Val ik in een peilloos diep gat? Nou, dan weet ik dat alvast.