Blijvende hondenliefde
NieuwsOOSTZAAN - Ze waren schuintegenover-buurtjes en ook vriendjes, al vanaf de eerste dag dat ze elkaar tegenkwamen. Het klikte meteen tussen die twee, hoewel Bennie al wat ouder was en Resa nog piepjong.
Ze was een klein, pittig vullesbakkie met een prachtige, volle staart. Met die staart had ze veel bekijks, want hij was eigenlijk iets te groot en golfde achter haar aan als ze door Oostzaan liep.
Bennie was verliefd op haar, dat kon je zien. Hij werd altijd een beetje verlegen als hij Resa tegen kwam en dan besnuffelden ze elkaar net iets langer dan normaal. Soms liepen ze met elkaar een blokje om en dan werd er uitgebreid geplast, over en weer, totdat de baasjes er genoeg van kregen en ze elk naar een kant werden meegetrokken. Dan kreeg Bennie nog gauw een snelle snuffel op zijn neus en weg was Resa.
Bennie was een Jack Russel waarmee je als mens kon praten. Hij begreep alles en voelde emoties feilloos aan. Ook nu, na zo’n korte ontmoeting met zijn vriendinnetje, was hij toch altijd even de kluts kwijt. Het knuffelhormoon werkte nog door en langs een paar tuinen en bomen, vergat hij zijn neus en deed hij niet één plas. Zelfs geen druppeltje, want Resa zat nog helemaal in zijn gevoel. Hun liefde was puur en instinctief en ging jaren zo door. En de enigen die het wisten, dat waren de baasjes.
Bennie werd wel een jaartje ouder, maar dat veranderde niets aan hun wederzijds verlangen. Toch komt er aan alles een einde, zo ook aan het leven zelf, en Bennie overleed op bijna zeventienjarige leeftijd.
Ze hadden allang afscheid genomen, want honden voelen het einde aan. Voor hun is dat geen enkel probleem, want ze accepteren gewoon hoe het gaat en zijn er van overtuigd, dat ze elkaar wel weer ergens zullen tegenkomen.
Bennie werd begraven op een dierenbegraafplaats en regelmatig gaat Resa op bezoek. Dan snuffelt ze aan zijn grafje en aan zijn lievelingsbal, die daar ligt. Ze neemt de tijd en gaat rustig even zitten, terwijl ze aan Bennie denkt en aan de leuke tijd die ze samen hadden in Oostzaan.
Als ze daar zo zit te mijmeren over haar grote liefde, zou je willen weten of ze verdriet heeft, of dat ze Bennie mist. Maar ook al is dat zo, toch trekt ze een heel serieus gezicht, want als hond weet Resa dat leven en dood bij elkaar horen, en dat dat nou eenmaal zo is.
Sonja Duba