Column Marcel van Stigt: Figurant
ColumnSoms word ik ergens op gewezen waar ik zelf helemaal niet aan zou denken. Nu is het een oproep op Facebook: figuranten gezocht voor een speelfilm die zich in de zeventiende eeuw afspeelt. Dat lijkt me wel wat.
Ik heb zelf een historische roman geschreven over een regentenzoon die enkele eeuwen geleden heeft geleefd. Tijdens mijn research en het schrijven heb ik gemerkt dat ik het heel leuk vond om terug te dwalen naar heel vroeger. En dat zou in mijn figurantenrol dus ook kunnen.
Sterker nog: de gehele entourage zal een zeventiende-eeuwse sfeer ademen en hetzelfde zal gelden voor de kostuums die de spelers krijgen aangemeten. Misschien kan mijn eigen kleding zelfs volstaan, want om nou te zeggen dat ik er altijd eigentijds bij loop...
Maar het gaat mij toch vooral om het spelen in een film. Dat spreekt mij erg aan.
Als scholier vond ik het al prachtig om op het toneel te staan. Elke maandag was er een weekopening en elke vrijdag, het zal je niet verbazen, een weeksluiting. Om de beurt moesten de klassen die verzorgen en ik kon niet wachten totdat mijn klas weer iets moest verzinnen.
En dan was er natuurlijk de eindmusical. Een grote rol had ik niet – ik fungeerde als boom – maar die zette ik wel heel natuurgetrouw neer. Waarbij ik er wel ernstig rekening mee hield dat niemand mij heeft herkend.
De juffrouw en moeders die verantwoordelijk waren voor de kostuums hadden er veel werk van gemaakt. Ik was gehuld in een kartonnen stam, mijn armen bungelden er naast en er was een gat uitgespaard voor mijn gezicht. Maar daar hing dan wel weer een tak voor.
Mijn interesse in toneel is daarna weggeëbd. Totdat ik mij, járen later, in een nieuwe woonplaats vestigde die een toneelvereniging rijk was. Zij zocht enkele nieuwe leden, las ik in een lokale krant, en toen veerde ik toch een beetje op.
Ik heb me aangemeld en ben eens gaan kijken bij een repetitie. Er werd geoefend voor een wagenspel, dat een paar keer tijdens de jaarlijkse feestweek in augustus zou worden uitgevoerd. Drie bizarre verhalen van Ronald Dahl zouden als eenakters worden gebracht.
In één daarvan mocht ik meedoen. Een aangename verrassing, want ik was ervan uitgegaan dat ik op zijn vroegst tijdens de jaarlijkse grote uitvoeringen in november pas mijn opwachting zou kunnen maken. Voor mij was een rolletje als lijk weggelegd. Dat lijkt heel makkelijk – en dat was het ook. Ik hoefde slechts stil te blijven liggen, en zoiets is goed te doen.
Van een debuut moet je geen hoge verwachtingen hebben. Maar toen de repetities voor de uitvoeringen in november begonnen, was al snel duidelijk dat er ook nu voor mij geen hoofdrol zou zijn weggelegd. Voor mij was dat toch de reden om beleefd afscheid te nemen.
Maar nu liggen er nieuwe kansen. Figurant in een speelfilm. Ook geen hoofdrol, maar als ik dit nu héél goed doe, zit er misschien nog wel meer in. Dus ik meld me toch maar meteen aan.