Het Kattenduet van Rossini
NieuwsOOSTZAAN - Met al die katten in Oostzaan, klinkt het wel eens alsof de opera naar het dorp is gekomen. Deze week was het weer raak: twee jonge poesjes zongen op het toneel van hun verbeelding het Kattenduet van Rossini, alsof ze de wereld wilden veroveren.
Pebbles en Bailey zijn vier maanden oud. Twee speelse poezenzusjes die eindeloos nieuwsgierig zijn en niks liever doen dan kattenkwaad uithalen. Ze klimmen en rennen, jagen achter elkaar aan en vallen dan ineens op de gekste plekken in slaap. Ze zijn super lief en ondeugend, ze stoeien veel en al koprollend buitelen ze over elkaar heen en leren zo tot hoever ze kunnen gaan met krabben en bijten, zonder elkaar pijn te doen. Daar is aardig wat oefening voor nodig, en makkelijk is het niet.
Pebbles en Bailey voelen zich helemaal thuis in Oostzaan en worden al echte huisgenootjes. Ze zoeken contact en volgen hun grote mensenmaatjes overal. Zelfs de stofzuiger gaan ze achterna. Waarschijnlijk vragen ze zich af wat voor dier het is, dat zich zo gedwee aan zijn slurf laat meetrekken van de ene naar de andere kamer en er ook nog een zeurderig, knorrig geluid bij maakt.
En dan dat straaltje water dat uit de kraan komt. Het is fascinerend en ze willen niks liever dan drinken van dat bewegende water. Ook een druppelende kraan trekt hun aandacht. Instinctief weten ze dat stromend water in de natuur veiliger is dan stilstaand water. Dat zit in hun genen, dat hebben ze geërfd van hun voorouders die nog in het wild leefden.
Vier maanden is eigenlijk de leeftijd waarop katten het leven ontdekken. Ze hebben dan nog dat schattige, onbevangen kittengezichtje, maar in deze fase kun je hun karakter al goed zien.
Bailey is wat bedachtzaam en verzot op kartonnen dozen en grote papieren zakken. Daar wurmt ze zichzelf in en verstopt ze zich voor zogenaamde roofdieren en gevaren. Bovendien kan ze vanuit zo’n zak alles beloeren zonder zelf gezien te worden. Maar een doos is helemaal het einde, want dat geeft het gevoel van een eigen slaapplek, een knus en warm hol en dat is het mooiste cadeau dat je een poes kan geven.
Pebbles neemt het niet zo nauw. Dat is een echte klimmer en ze hangt dan ook regelmatig in de gordijnen. Tot aan het plafond! En terwijl ze naar boven klautert, schuift het gordijn vanzelf een stukje opzij, alsof ze aan een kabelbaan hangt. Leuker kan haast niet, maar het is wel stout, want het gordijn zit nu vol met gaatjes!
Bailey en Pebbles hebben hun eigen taal, waarmee ze met elkaar en hun mensenmaatjes communiceren. Ze hebben een heel miauwrepertoire, waarmee ze kunnen begroeten, iets vragen, laten merken dat ze de pé in hebben of gewoon iets aardigs zeggen.
Maar ook hebben ze van die lange uithalen, die in een ‘prrr’ of ‘purr’ eindigen, dan laten ze hun stembanden even trillen. Of een aantal korte ‘iauwtjes’ achter elkaar, gevolgd door een blazende ‘sjieuw’, dan moet je oppassen! Maar geven ze je een lieflijk ‘miauw miauw miauw’”, dan betekent dat: ik hou van jou!
Als Pebbles en Bailey na een hele dag van stoeien, eten en kattenpret maken eindelijk in slaap vallen, komen de dromen en beginnen hun oogleden en snorharen zachtjes te trillen, want… Vanavond is het zover: hun eerste optreden. De gordijnen gaan open, het licht valt op het fluwelen toneel en daar zitten ze, de twee zwart-witte sterren van de avond. Geen vleugel, geen orkest, alleen hun zachte pootjes, glanzende vachten en een vleugje ondeugd in hun ogen.
Het publiek houdt de adem in. Een zacht ‘mi-i-auw’ klinkt aarzelend, alsof ze elkaar eerst even moeten aftasten. Dan volgt een tweede ‘mi-i-i-auw’, helderder en iets uitdagender van toon. En daar begint het, het kattenduet van de Italiaanse opera componist Gioachino Rossini, uitgevoerd zoals het nog nooit eerder is vertolkt. Met kopjes geven en staarten die mee bewegen, miauwen Pebbles en Bailey deze komische opera aria geheel ontspannen en met veel gevoel.
Pebbles miauwt zoet en helder en Bailey heeft een hoog en scherp timbre. Soms kijken ze elkaar even aan, of ze niet goed weten of het nu serieus is of maar een spelletje. En dan, midden in het duet, springt Bailey ineens, onverwachts omhoog, maakt een sierlijke draai en landt in een uitdagende pose precies naast haar zusje. Een perfecte finale!
Het applaus is oorverdovend, althans In hun droom en verbeelding. Even worden ze wakker, wassen elkaar een beetje, gapen tevreden en vallen weer in slaap. De voorstelling is voorbij.
Sonja Duba