Column Marcel van Stigt: De traan die blijft hangen

11 november 2025, 09:51 Column

Met het koningshuis heb ik niet zo veel – eigenlijk helemaal niks, wat mij betreft mogen ze die hele poppenkast morgen nog opdoeken – maar De Traan blijft bij mij eerlijk gezegd nog altijd hangen. Ik heb het natuurlijk over de bruiloft van koning Willem-Alexander en koningin Máxima, op 2 februari 2002. Carel Kraayenhof speelde op zijn bandoneon een gevoelige versie van ‘Adiós Nonino’, ondersteund door een koor, orkest en vibrafonist. Máxima hield het niet droog. Ze depte elegant een traan van haar wang en dat was goed voor een iconisch beeld. 

Ik moest eraan denken toen ik laatst eerst Máxima en later, in een ander programma, Carel Kraayenhof op televisie zag. Maar er kwam ook een andere herinnering op: mijn interview met hem in de week na zijn historische optreden. 

Carel Kraayenhof bleek te wonen in de Beemster in Noord-Holland. Ik woonde er ook en de lokale krant waarvoor ik als verslaggever werkte kwam daar uit. En dus was het zaak om hem zo snel mogelijk voor een interview te strikken. Elke krant lonkte naar zijn gunsten, maar het is mij gelukt een afspraak met hem te maken. Een halfuurtje kon hij voor me uittrekken, maar dat was voor mij genoeg. 

In zijn werkkamer stond, naast zijn bureau, een klein, ijzeren stoeltje met een groene zitting. Kraayenhof wees ernaar en zei: “Daar heeft Máxima gezeten.” 

Dat moest ik even verwerken. Ik weet nog dat ik er naar staarde en mij daar een voorstelling van probeerde te maken. 

Daar, in zijn werkkamer, was dus besproken dat hij het nummer ‘Adiós Nonino’ zou spelen. Het was de wens van Máxima. En daar zeg je natuurlijk geen nee tegen. 

Maar hoe was onze koningin naar de Beemster gekomen? Een logische vraag, vond ik zelf. Zoiets mag namelijk niet te veel opvallen.  

Ze bleek, vertelde Kraayenhof, met twee lijfwachten in een grote, zwarte BMW – als ik het me nog goed herinner – vanuit Den Haag naar zijn woning te zijn gereden, het laatste stuk via smalle wegen dwars door de polder.  

Niet alleen Máxima, maar ook haar twee begeleiders kregen een bijzonder gastvrij onthaal. Dat het duo van Indonesische komaf was werkte in hun voordeel. De schoonvader van Carel, die met zijn vrouw pal naast hem woonde, was ook in Indonesië geboren en zoiets schept een band. Omdat die twee toch moesten wachten werden ze getrakteerd op een Indonesische rijsttafel. Of Máxima ook nog heeft meegegeten weet ik niet. Ik heb er niet meer naar kunnen vragen. Het halfuurtje was om.