‘Het is als de dag van gisteren’; Wim en Anneke Walberg-Vink 65 jaar getrouwd
NieuwsOOSTZAAN - Vijfenzestig jaar getrouwd, ofwel een briljanten huwelijk. Wim en Anneke Walberg-Vink zijn het stralende bruidspaar. Ze zijn nu achtentachtig en zesentachtig jaar, maar ogen jeugdig en vrolijk. “Het is als de dag van gisteren…”, glundert Anneke terwijl ze Wim liefkozend een kneepje geeft en terugkijkt op een heel leven samen in lief en leed.
Het begon vóór 1960. Wim was de vriend van een neef van Anneke. De beide vrienden kwamen eens op bezoek bij Annekes oma en opa in het oosten van het land en ze zouden blijven slapen. Daar was Anneke niet blij mee, want dat betekende dat zij op de grond moest slapen: haar bed was voor de logés. Uit kwaadheid naaide ze de pyjama van die Wim dicht. Wraak dus en Wim moest voor het slapen gaan eerst het venijn lostornen.
Erg boos kon hij niet worden op zo’n mooi slank meisje dat ook nog heel vrolijk en gezellig was. Integendeel, hij nodigde haar uit voor een ritje achter op de fiets. Dat leek Anneke wel wat, maar owee, dat ging helemaal mis, want de bagagedrager brak af en dat had Wim niet in de gaten. Hij trapte de pedalen stevig rond. Pas een eindje verderop miste hij de gezellige babbel van Anneke. Toen hij omkeek zag hij haar spartelen op het fietspad.
Geen echt goede start dus, maar ze hebben beiden humor en zo kwam het toch nog goed. Ook nu zijn ze nog heel blij met elkaar. Ze trouwden, kregen drie kinderen en later zes kleinkinderen. Wim was leraar op de lagere school annex kleuterschool. Later werd hij directeur op dezelfde kleuterschool waar hij zelf als kleuter op had gezeten. Daarna heeft hij altijd in het onderwijs gezeten en was hij directeur op diverse Amsterdamse scholen. Anneke was kinderverzorgster op een crèche, maar toen ze zelf kinderen kreeg, twee jongens en één meisje, werd ze fulltime moeder.
Ze woorden eerst in Amsterdam, maar na wat omzwervingen gingen ze in Diemen wonen. Een huis met een trap, maar dat werd de bottleneck voor Anneke. Ze viel een paar keer van die trap en ze moesten verhuizen naar een gelijkvloerse woning. Die vonden ze in Oostzaan, waar hun ene zoon woonde en de andere zoon wilde graag bij hen inwonen. Hij helpt hen nu waar hij kan, als volwaardige mantelzorger.
Een hoogtepunt in hun leven was de achttiendaagse reis met de hele familie, dertien personen, naar Amerika toen ze vijftig jaar waren getrouwd. “Als we de hoofdprijs in de loterij winnen, gaan we die reis gewoon met z’n allen nog eens overdoen.”
Hier in Nederland hebben ze jarenlang genoten van hun volkstuintje, maar dat werd op een gegeven moment te zwaar. Ze genieten elke dag van hun heerlijke woning aan de Kerkstraat waar ze nu vier jaar met veel genoegen wonen en waar ze nog jaren plezier van hopen te hebben. Burgemeester Polak bezocht het bruidspaar en wenst hun alle goeds en gezondheid voor de nieuwe fase in hun leven. De bloemen en de mooie vaas die hij meebracht staan prachtig en werden in dank aangenomen.
Barbara van Wijk
