Column Marcel van Stigt: In de voetsporen van Michael Jackson
ColumnVraag me niet waarom, maar ik wil de moonwalk van Michael Jackson onder de knie krijgen. Je weet wel: die slepende achterwaartse beweging terwijl je vooruit lijkt te gaan. Het was overigens niet Michael Jackson die deze oorspronkelijke ‘backslide’ heeft bedacht, maar hij heeft hem wel beroemd gemaakt, en wel in 1983 bij de uitvoering van zijn megahit ‘Billy Jean’. Het toch al uitzinnige publiek viel massaal van zijn stoel.
Het idee is dat ik de moonwalk op onverwachte momenten inzet. Dus niet aankondigen in de trant van “Hé, mensen, let even op, ik ga de moonwalk doen”, nee, echt als verrassing. Bijvoorbeeld als ik met mijn karretje door de supermarkt loop. Op de Dam in Amsterdam. Of gewoon thuis, als ik gebruikte borden naar de keuken breng. Ik denk dat ik er een leuk effect mee scoor.
Maar dan moet de uitvoering wel perfect zijn. Als een voet onderweg blijft haken of ik over mijn benen struikel wordt het een lachwekkende vertoning of ik wek alleen maar verbazing. Dan zie je de omstanders denken: wat is díe nou aan het doen?
En dus ben ik druk aan het oefenen. Ik heb diverse filmpjes gevonden waarop de moonwalk stap voor stap wordt gedemonstreerd en daar zit ook nog uitleg bij.
Nu kamp ik op voorhand wel met twee problemen. Probleem 1: Ik heb geen geduld. Als ik iets wil leren, moet ik dat meteen kunnen beheersen, niks stap voor stap. Zo ben ik al eens vroegtijdig gestopt met gitaarlessen, simpelweg omdat het me niet snel genoeg ging. Om nog maar te zwijgen over de tientallen diëten die ik binnen een week heb afgebroken.
Probleem 2: Ik ben van nature nogal houterig. Dat maakt het voor mij extra moeilijk mezelf een soepele versie van de moonwalk eigen te maken. Als je het goed doet, lijkt het alsnog je zweeft. Nou, zover ben ik nog lang niet.
Maar ik ben er best enthousiast over en dat scheelt een stuk. Ik ben druk aan het oefenen en ik ben al zover dat ik het principe van de moonwalk snap. Daarmee heb ik dan toch maar mooi een stevige basis gelegd.
Nu is het een kwestie van veel doen, totdat het een natuurlijke beweging is geworden. Dus daar ga ik weer: hiel rechtervoet omhoog en op de tenen steunen, linkervoet naar achteren laten glijden, linkerhiel snel omhoog en tegelijkertijd rechterhiel naar de grond en zo verder naar achteren. En, voor het effect, mijn hoofd naar voren bewegen.
Zo ben ik gedreven bezig. Maar er doemt nu wel een onvoorzien derde probleem op: ik zie niet waar ik loop en mede omdat ik nogal in de oefening opga zijn ongelukken niet uitgesloten. Mijn favoriete kruik heb ik al omgestoten en een andere keer kon poes Coos, die nieuwsgiering naar de wonderlijke moves van haar baasje was komen kijken, nog maar net wegspringen. Ik heb ook buiten geoefend. Toen ik naar beneden keek ontdekte ik een spoor van hondenpoep. Hier moet ik nog iets op verzinnen.