Column Marcel van Stigt: Terug naar New Orleans
ColumnTerwijl ik door de Jambalaya roer denk ik terug aan de plaats waar dit rijstgerecht beroemd is geworden: New Orleans. Ik ben er ooit geweest, vanwege de jazz en de bijzondere keuken.
Als ik op reis ga, verdiep ik me in de tradities en gewoonten van de plaats van bestemming. Daar ga ik vervolgens in mee. Als ik in Frankrijk ben, loop ik de hele dag met een stokbrood onder mijn arm. In Spanje ga ik van twee tot vier plat op mijn bed liggen voor de siësta - of ik nou moe ben of niet. In Oostenrijk trek ik een Tiroler broek aan en begin op onbewaakte momenten te jodelen.
Ook in New Orleans heb ik mij aangepast. Deze bijzondere plaats wordt ‘The Big Easy’ genoemd en ik snapte al snel waarom. Alles gebeurt in een langzaam tempo. Dat gaat vanzelf in de hitte die daar heerst, maar de mensen daar zijn ook van nature heel relaxed. En dus vertraagde ik mijn doorgaans snelle tred tot een landerig geslenter. Best aangenaam. Waarom altijd zo gehaast?
De dagen begon ik volgens plaatselijk gebruik in een ontbijtrestaurant. En zodra het een uur of elf was schoof ik aan op een terras en bestelde koffie en beignets met poedersuiker – ook een traditie.
Met de gehele keuken van New Orleans heb ik kennisgemaakt – zelfs met alligator on a stick bij wijze van snack - en ik heb diverse jazz- en bluescafés bezocht. Dit waren kleine feestjes. Los van het swingende gehalte van de jazzmuziek zijn de muzikanten aldaar rasechte entertainers, die de aandacht van het publiek van de eerste tot de laatste noot weten vast te houden.
Niet zelden verlaat een deel van het ensemble het podium om zich al spelend in ganzenpas door het publiek te begeven. Er ontstaat dan al snel een vrolijke polonaise, die dus niet alleen is voorbehouden aan ons Hollanders. Dat was nogal een ontgoocheling, dat wel.
In een restaurant waar ik een tafel had gereserveerd trad een driemansformatie op. Ik bestelde Jambalaya, want die stond hoog op mijn lijstje prioriteiten, en de band speelde stomtoevallig het nummer van The Carpenters met dezelfde titel. Soms komen dingen samen. In de pauze sprak ik de gitarist aan en vroeg hem de tekst van het refrein op te schrijven, want die kon ik niet volgen; de coupletten trouwens ook niet, maar je moet niet meteen alles willen. Hij krabbelde het op de achterkant van een bierviltje. Het gaat zo:
Jambalaya, crawfish pie and fillet gumbo; For tonight, I’m-a gonna see my ma cher a mi-o; Pick guitar, fill fruit jar and be gay-o; Son of a gun, we’ll have big fun on the bayou
Dit heb ik de rest van mijn vakantie in New Orleans dagelijks gezongen.