Column Marcel van Stigt: Vaderdag
ColumnHet is altijd weer afwachten waar mijn twee kinderen mee komen als Vaderdag zich aandient. Het is in ieder geval altijd iets leuks. Afgelopen zondag was het opnieuw een doeltreffend, welgemikt schot midden in de roos: naar de Kaasbar in Amsterdam. Een ideetje van mijn dochter. Hier moet je als kaasliefhebber zijn!
Mijn zoon en dochter schatten mijn Bourgondische inslag immer goed in en dit was echt iets om me hevig op te verheugen. Ik had nog nooit van de Kaasbar gehoord. Eigenlijk een grof schandaal, maar gelukkig was het nog niet te laat.
Even het concept uitleggen waarvoor we hebben gekozen. De kaastrein. Je zit comfortabel aan de bar en voor je neus draaien allerlei kazen onder een stolp rond. Er hangen nummers aan en die corresponderen met de nummers en beschrijvingen op de menukaart.
De kazen, allemaal van Nederlandse makelij, gaan van mild naar pittig. Je kiest de kaas van jouw smaak of die je op het oog aanspreekt, want dat kan ook, en pakt hem van de band. Zo simpel is het eigenlijk; op een Vaderdag moet je sowieso niet moeilijk willen doen.
Mijn dochter en ik hebben exact dezelfde smaak en maakten doordachte keuzes. Ook deelden we een mini-fondue. Voor de gezelligheid koos ik er een stevige Rioja bij. Want kaas en wijn gaan moeiteloos samen. Mijn zoon hield het bij vleesgerechten en bier. Voor hem geen kaas of wijn. We probeerden hem nog op allerlei manieren tot proeven te verleiden, maar daar trapte hij niet in.
Na drie uur tafelen en cheesecake tot besluit liepen we bijzonder voldaan en aangenaam rozig naar het metrostation. Eenmaal thuis werd het mijn dochter en mij even te machtig en dommelden we gelukzalig in op de bank.
Vaderdag is en blijft voor mij een topdag, ook nu die een andere invulling krijgt naarmate mijn kinderen ouder worden – dochter inmiddels eenentwintig, zoon twintig.
De herinneringen aan eerdere edities zijn nog springlevend. De laatste jaren zoeken de kinderen het in activiteiten, zoals midgetgolf. Altijd dikke pret. Of een uitgebreid Engels ontbijt, voor mij de ultieme manier om een dag vrolijk te beginnen en daar nog urenlang plezier aan te beleven.
De allereerste Vaderdagen staan me ook nog helder bij. Als cadeau kreeg ik tekeningen en allerhande knutselwerkjes, met zorg op school gemaakt, zoals een slak, gevouwen uit een strook geel karton (zoon) en een portretje op een kleine houten standaard (dochter). Ik bewaar ze als kostbare erfstukken.
Ontbijt op bed heb ik ook diverse jaren mogen beleven. Al toen de kinderen nog heel klein waren. Er werd me wel een urenlang bed-arrest opgelegd, want de kinderen hadden wel wat tijd nodig. Dat was nog best een uitdaging als ochtendmens, maar het was steeds weer de moeite waard.
Onvergetelijk zijn de kaiserbroodjes, die ik ooit kreeg voorgeschoteld. Mijn zoon had er met moddervette blauwe verf smileys op geschilderd. Ik moest me even vermannen, maar ze gingen schoon op.