‘Het Laatste Stuivertje’
NieuwsOOSTZAAN - ‘Het Laatste Stuivertje’ was een café met een benzinepomp aan de overkant. Zo’n ouderwetse pomp, zo’n rood gevaarte, dat je nog weleens in een ouderwetse film ziet. Het café stond aan de T-splising waar de Oostzanerdijk overgaat in de Buiksloterdijk. En als je vroeger met een kar, lopend naar de grote stad wilde gaan, moest je hier langs om daar te komen.
In het begin van de twintigste eeuw, toen de Schafte, de melkfabriek van Oostzaan, begon met melk uitventen in de stad, werkte er een koetsier die de melk naar Amsterdam bracht. Met paard en wagen, volgeladen met bussen melk, reed hij ‘s morgens vroeg langs ‘Het Laatste Stuivertje’, naar de grote stad. Met de veerpont stak hij over en als hij in Amsterdam was, begon hij met het uitventen van zijn melk. Daar had hij wel de hele dag voor nodig. Als hij dan eindelijk klaar was, ging hij weer op huis aan.
Bij het Centraal Station reed hij met paard en wagen de veerpont weer op en na een korte vaart, stapte hij er aan de overkant van af. Met een ‘Hort sik!’ en een paar keer klikken met zijn tong moedigde de voerman zijn paardje aan en in galop ging het naar Oostzaan. Maar, wat niemand wist: de man had zijn paardje geleerd, dat wanneer ze op de terugweg bij ‘Het Laatste Stuivertje’ aankwamen, ze even moesten stoppen. En de koetsier hoefde ook echt niet ‘Ho-www!’ te roepen, want het paard stopte daar uit zichzelf en ging niet verder. Het beesie kreeg dan een paar lekkere suikerklontjes of een stuk wortel. Als hij niks kreeg, had de baas pech, want dan ging hij niet verder. Dan werd hij bokkig en verdomde het gewoon. Dat wist de baas. Daarom zorgde hij ervoor dat hij altijd wat in zijn zak had.
Niet alleen het paard kreeg wat lekkers. De koetsier lustte ook wel wat en in het café ‘Het Laatste Stuivertje’, waar het zo laat op de avond meestal wel gezellig en druk was, nam hij een paar stevige borrels. En zo konden hij en zijn paardje er weer tegen en reden ze samen tevreden het laatste stukje naar Oostzaan.
Dit hebben ze met z’n tweeën zo volgehouden, totdat de melkfabriek zijn eigen vrachtauto kreeg. Jammer, maar stoppen bij ‘Het Laatste Stuivertje’, dat deed de chauffeur niet meer. Want rijden met een slok op, dat werd nu te link.
Siem Meijn en Sonja Duba