Van verlaten kuiken tot opperbaas: het ontroerende verhaal van Aardje de Zijdehoen uit Oostzaan
NieuwsOOSTZAAN - Moeder kip was al een tijdje zoek. Maar wat bleek? Ze zat in een verscholen hoekje te broeden op vier eitjes. Slechts één daarvan kwam uit en dat was Aardje, een pasgeboren zijdehoendertje, die meteen onbedaarlijk begon te piepen. Moeders schrok ervan, ze vond het maar niks. En op hoge poten verliet ze het nest om niet meer terug te keren.
Aardje begreep er niks van en piepte alles bij mekaar. Hij voelde zich verlaten en riep om zijn moeder. Maar er was geen hen die zich over hem ontfermde en hoe onrustiger hij werd, hoe harder hij ging piepen. Geen moederkloek onder wiens vleugels hij kon schuilen, die hem leerde pikken naar eetbare hapjes en hoe hij op stok moest gaan. Geen moeder die hem zou waarschuwen als er gevaar was. Hij piepte het uit en het was hartverscheurend om aan te horen.
Tja, wat moet je dan? Want Aardje bleef piepen en alleen als hij eten kreeg hield hij zijn snavel. Dan is het niet anders en moet je zo’n mannetje af en toe even lekker onder je trui nemen. Daar is het warm en donker, dan voelt hij zich veilig en ziet hij jou als kloek. Zo groeide Aardje op en werd langzaamaan een prachtige haan met grote donkere ogen en felblauwe oorlellen.
Zijn naam dankt hij aan zijn onophoudelijke gepiep. Dan krijg je al gauw: “Hoe is het met Pieper?” Een bijnaam is snel verzonnen. Maar toen hij al een jonge zijdehoen werd en je kon zien dat hij een mooie haan zou worden, was ‘pieper’ toch geen passende naam voor hem. Er werd serieus over nagedacht en omdat ‘pieper’ een ouderwets woord is voor ‘aardappel’ werd het ‘Aard Appel’.
Ondanks zijn zielige start, heeft Aard het ver geschopt. Hij is de opperbaas over een toom van zeventien hennen en nog twee hanen.
Bovendien is hij een knappe verschijning met zijn donker getekende verenvacht en witte halskraag. Menig hen valt voor die hemelsblauwe oorlellen. De hele harem is van hem en hij houdt van zijn hennen. Aard duldt geen concurrentie. Zodra een van de andere hanen een poging doet om op een hennetje te gaan, stuift hij er op af en jaagt ze weg. Aard bepaalt en versieren is er niet bij!
Zijdehoenders vechten bijna nooit, ook de hanen niet. Ze accepteren dat Aard de baas is.
Zo scharrelt de hele familie Zijdehoender de hele dag over het erf. Er is altijd van alles te pikken met als tussendoortje een paar lekkere meelwormpjes. Met hun mooie zijdezachte verenvacht en hun wollige kontjes hebben ze veel bekijks. Zijdehoenders zijn lieve, tamme sierkipjes en ze eten uit je hand.
‘s Avonds om een uur of zeven, half acht gaan ze naar binnen. Ze mogen niet los en moeten het hok in. Dan is het moment dat de vrijheid lokt, want van nature zijn ze gewend om op takken van struiken en bomen de nacht door te brengen. Ook al roept Aard ze bij elkaar, er zijn altijd een paar hennen die weigeren en de boom in gaan. Lekker buiten slapen, wie doet ze wat?
Maar dat gaat mooi niet door. Stuk voor stuk worden de dames voorzichtig bij de veren gepakt en uit de boom getild. Als dan alles op stok zit, kijkt Aard om zich heen. Het was weer een drukke dag van opletten en uitvoeren. Tevreden steekt hij zijn kop tussen zijn veren. Het wordt stil op het erf in de Haal.
Sonja Duba en Patricia Taams