Ingrid Bruin leeft al 23 jaar met reuma
NieuwsDIRKSHORN – Het is zondag 12 oktober Wereld Reumadag. Ingrid Bruin (38) uit Dirkshorn leeft al sinds haar vijftiende met reuma. Eerst jeugdreuma, inmiddels reumatoïde artritis (RA). Een onzichtbare ziekte die haar leven ingrijpend veranderde. Maar ze blijft haar eigen koers varen, ondanks de uitdagingen.
Door: Sanne de Weger
“Het begon met een dikke knie, vermoeidheid en griepachtige symptomen”, vertelt Ingrid. “De huisarts stuurde me eerst meerdere keren naar huis; het zou wel overgaan. Uiteindelijk, na doorverwijzing naar het ziekenhuis, bleek het jeugdreuma te zijn.”
Voor Ingrid en haar ouders betekende de diagnose een flinke schok. De ziekte had een grote impact op haar jeugd: ze ging minder naar school, zakte een niveau en miste sociale momenten zoals het eindexamenfeest. “Het was frustrerend en verdrietig, niet alleen voor mij, maar ook voor mijn ouders.”
De behandeling nam jaren in beslag. “Het duurde bijna drie á vier jaar voordat ik de juiste medicatie kreeg. Dat zullen veel mensen met reuma herkennen, het duurt vaak een tijd voordat je op het goede spoor zit. Er waren veel bijwerkingen, en ik ben meerdere keren overgestapt van medicijnen en injecties. Pas rond mijn 24ste werkte het echt goed.”Reuma is vaak onzichtbaar voor anderen. “Je ziet het niet aan me. Als ik zaterdagavond uitga en flink sta te dansen, heeft niemand door hoe slecht ik me zondag voel. Dat kan frustrerend zijn, want mensen denken dat als je het één dag kan, je het altijd kan. Maar zo werkt het niet.”
Ingrid benadrukt dat begrip van vrienden en collega’s belangrijk is. “Je moet een balans vinden tussen doen en rust nemen, en soms accepteren dat sommige dagen gewoon zwaar zijn.”De ziekte zette zich voort in haar volwassen leven. “Mijn jeugdreuma ging over in RA. Dat gebeurt vaker. Als de jeugdreuma niet over gaat, waar je uiteraard altijd op hoopt, wordt het chronisch. Omdat ik op een gegeven moment een kinderwens kreeg, stopte ik met zware medicatie. En tijdens mijn zwangerschap verdween de reuma tijdelijk als sneeuw voor de zon. Dat was fantastisch! Maar vier maanden na de geboorte van mijn eerste kindje kwam het keihard terug, het vlamde op als nooit tevoren. Ik kon zelfs de trap niet op, zulke pijnlijke gewrichten had ik. Ik moest aan de prednison. En bedenken of ik weer aan de zwaardere medicijnen wilde. Die beslissing werd voor mij genomen: ik raakte heel snel weer zwanger.”
‘Heb begrip’
Nu, met lichte medicatie en twee jonge kinderen, gaat het redelijk goed, mede door bewust omgaan met voeding en beweging. “Ik denk dat dat een groot verschil maakt. En ik hoop natuurlijk dat het niet weer keihard terugkomt. Ik denk toch dat als dat wel gebeurt, ik voor die zware medicatie zal kiezen.”Ondanks alle uitdagingen blijft Ingrid positief. “Ik probeer leuke dingen te blijven doen, en me niet te laten beperken door pijn of vermoeidheid. Het helpt om momenten van geluk te koesteren en je niet alleen te focussen op beperkingen.”Op Wereld Reumadag wil ze vooral één boodschap meegeven: “Heb begrip. Je ziet het niet altijd, maar reuma is er wél. Een beetje begrip maakt een wereld van verschil en geeft steun aan mensen die dagelijks worstelen met deze onzichtbare ziekte.”