Moeder en dochter werken beiden op Neurologie in zelfde ziekenhuis

17 december 2025, 12:34 Nieuws

Soms zijn er van die situaties die in eerste instantie niet bijzonder lijken, maar bij nadere beschouwing toch opvallend zijn. In het Franciscus Vlietland ziekenhuis in Schiedam doet zich zo’n situatie voor.

Door Tom van Ooijen

Moeder en dochter Monique en Kiri werken niet alleen beiden in de zorg, maar ook nog eens op dezelfde verpleegafdeling Neurologie in het ziekenhuis. En dat al 15 jaar.

Monique (58) is in 1983 begonnen met haar werk in de zorg. “Ik heb drie jaar lang de dagopleiding MBOV gevolgd wat inhoudt dat ik vijf dagen per week naar school ging. Daarbij heb ik verschillende korte stageperiodes doorlopen op verschillende zorgvlakken, Psychiatrie, verstandelijk gehandicaptenzorg, wijkverpleging en algemeen ziekenhuis.

Voor mij stond al snel vast dat dit het algemeen ziekenhuis moest worden. Geen idee of dit een ‘snijdend’ specialisme of ‘niet snijdend’ specialisme moest worden.”

Contact

Na haar opleiding kwam Monique op de afdeling Neurologie te werken. “Dat was in 1986 in het toenmalige Schieland Ziekenhuis. Ik wilde eigenlijk na een jaar van specialisme switchen om meer ervaring op te doen. Echter na het eerste jaar kreeg ik een leidinggevende functie op de afdeling Neurologie aangeboden. Ik besloot dat aanbod te accepteren want het werk op de afdeling Neurologie vond ik niet alleen erg leuk, ik had het heel erg naar mijn zin en je weet tenslotte wat je hebt en je moet maar afwachten wat je krijgt.” Inmiddels heeft Monique de leidinggevende functie vaarwel  gezegd, en is weer aan het werk gegaan als verpleegkundige ‘aan het bed’. “Het contact met de patiënten en het geven van zorg ligt me toch beter. “

 Verhuizing

Monique maakte heel wat veranderingen mee: de fusie van Schieland- en Holy Ziekenhuis en ook de verhuizing naar de nieuwe locatie met de nieuwe naam Vlietland Ziekenhuis. ”Het verhuizen van alle patiënten van beide locaties was een hele happening. Een grote parade aan bedden met patiënten erin (begeleid door verpleegkundigen) die met verhuiswagens naar de nieuwe locatie werden gebracht. Een heel bijzondere ervaring.

Veranderingen

Kiri startte haar opleiding in 2007.” In tegenstelling tot mijn moeder is de opleiding een jaar langer als ik de MBO-V ga doen.

Daarbij heb ik verschillende stages gelopen onder andere in het verzorgingstehuis, revalidatie afdeling in een verpleeghuis, de long-afdeling in het ziekenhuis en op de neurologie. Daar ben ik dan ook, nadat ik in 2011 was geslaagd, gebleven.”

Beiden hebben in de loop der tijd de zorg zien veranderen. “Vroeger waren de wachtlijsten voor nazorg lang en bleven patiënten in afwachting van nazorg, lange tijd in het ziekenhuis. Er is nu sneller een nazorgplek in bijvoorbeeld een revalidatiecentrum, revalidatie-afdeling in een verpleeghuis of een andere nazorgplek. De opnameduur op de afdeling is veel korter geworden, door betere doorstroming naar een nazorgplek. Wij hebben nu vooral met acute zorg te maken wat meer hectiek met zich meebrengt.
De stroke unit is een stukje op onze afdeling waar patiënten met o.a. een herseninfarct, hersenbloeding worden opgenomen. Patiënten met complexe zorg en monitor bewaking.
Patiënten gaan na hun opname op de Stroke Unit weer naar huis (met of zonder therapie), naar een revalidatiecentrum of naar een revalidatieplekje in een verpleeghuis”, zo laten Monique en Kiri weten. “Vroeger was het een combinatie van revalidatie en verpleegafdeling. Je kunt nu echt de acute zorg bieden die nodig is, waar je echt verpleegkundige moet zijn. De zorg is daardoor wel veel interessanter maar ook intensiever geworden.”

Ook de opleiding hebben wij beiden zien veranderen. “Tijdens onze opleiding  werden bepaalde handelingen nog in de basiscursus op school gedaan, zoals het wassen en scheren van patiënten. Tegenwoordig lijkt dat niet meer zo te zijn en moeten ze dat op de afdeling leren.”

Zorgen

Ook de aanwas van verpleegkundigen baart hen zorgen. “Binnen een x aantal jaren verdwijnen er een hele hoop oudere verpleegkundigen, daarmee verdwijnt ook een hoop kennis. Die kennis willen wij natuurlijk overdragen maar ervaring kun je niet overdragen. Gelukkig hebben wij op de verpleegafdeling Neurologie een heel leuk en goed team dat daarvan doordrongen is.”

 Samenwerken

Of het samenwerken van moeder en dochter op dezelfde afdeling problemen geeft? “Nee eigenlijk niet, we werken de laatste jaren niet zo heel veel tegelijk. Vroeger toen Kiri nog geen kinderen had was dat wel het geval”,  aldus Monique. “Overigens werkten we de laatste jaren wel samen tijdens de nachtdienst van bijvoorbeeld Oud en Nieuw, dat is dan wel erg fijn en gezellig.”

“Onze collega’s zien mij ook niet als ‘de dochter van“, vult Kiri aan. Ik ben gewoon mijn eigen persoon, al zijn er zeker overeenkomsten met mijn moeder. Voor mij is het soms wel eens vreemd omdat mijn collega’s natuurlijk altijd mijn moeder bij de voornaam noemen, maar dat is voor mij toch ongemakkelijk. Als ik haar aandacht wil trekken gebeurt dat op een andere manier bijvoorbeeld met een kuchje. Mocht het helemaal niet anders kunnen dan zeg ik toch maar Monique, dat geeft wel een gek gevoel, ben ik niet gewend”, lacht Kiri.

 Ambities

Of de dames nog ambities hebben? Monique: “Nee hoor, ik ben 58, werk nog 20 uur per week. Doordat het ziekenhuis het mogelijk maakt, om onder andere door zelf  te  roosteren, maakt dat Kiri en ik niet tegelijk werken en geeft dat mij de mogelijkheid om regelmatig op mijn drie kleindochters te passen.”

Kiri  heeft naast haar werk en het moeder zijn van twee dochters, nog wel ambities. “Ik ben bezig met de studie palliatieve zorg, iets waar je nu op de afdeling Neurologie ook al veel mee te maken hebt. Daar ligt echt mijn hart: patiënten begeleiden naar een waardig en rustig sterven.” Kiri heeft eind deze maand haar laatste schooldag en hoopt in april haar diploma te ontvangen.

 Feestdagen

Nu werken moeder en dochter ook nog een keer samen. “Kerstavond hebben we dienst, maar met Kerst zelf en Oud en Nieuw zijn we vrij.” Voor Monique is dat best wel uitzonderlijk.” In de 40 jaar dat ik dit werk doe ben ik misschien vier keer met Kerst en Oud en Nieuw vrij geweest.”

Maar nu dus wel en dat voelt voor beiden goed. “Die dagen vieren we nu gezellig met onze families.”