Azhar Aljanabi: 'Doe eerst vrijwilligerswerk'
“Bij veel verhalen komen ook mijn eigen herinneringen boven. Dat maakt mijn werk soms moeilijk”, vertelt Azhar Aljanabi. Zelf vluchtte ze 18 jaar geleden uit Irak. In wijkcentrum Stervoorde helpt ze vluchtelingen bij het opbouwen van hun bestaan in Nederland. Haar werk is óók dankbaar. Steeds wanneer het lukt om iemand te helpen. “Daar doe ik het voor!”
Door: Barbara Schilperoort
Azhar maakte de vele oorlogen mee die Saddam Hoessein in de jaren 80 en 90 voerde: tegen Iran, Koeweit, de Golfstaten, Amerika. Ondanks alle onrust ging ze naar de universiteit van Bagdad, slaagde voor haar bachelor Engels, vond werk als tolk, werd manager bij een boekhandel in medische literatuur.
Op een kwade dag is ze gekidnapt, samen met een collega. Daders kwamen uit een van de groeperingen die na Saddam Hoessein om de macht streden. “We moesten bewijzen dat we tot de goede groep hoorden. Ik kon gelukkig vertellen wat ze wilden horen. Twee dagen later was ik vrij. Mijn collega is uit een rijdende auto gegooid. Dood.” Verstopt in een vrachtwagen vluchtte ze naar Nederland, naar Den Haag, waar een zus woonde. Het politiebureau waar ze zich meldde, verwees haar naar Ter Apel. Agenten brachten haar naar het station. Ze woonde in asielzoekerscentra in Oisterwijk en Venlo. “Als tolk-vertaler ging ik vrijwilligerswerk doen. Van Vluchtelingenwerk kreeg ik alle nodige hulp. Tot en met taallessen. Want ik wilde werken en moest daarom Nederlands leren.” Vijf onzekere jaren leefde ze in de illegaliteit. Steeds moest ze bewijzen dat zij in Irak niet veilig was.
In 2013 kreeg ze eindelijk haar verblijfsvergunning. Ze ging wonen in Den Haag en werken in Stervoorde, het eerste jaar als vrijwilliger. “Een huis huren, gas en licht aanvragen, een verzekering afsluiten, een geschikte school voor je kinderen vinden, elke maand op tijd je rekeningen betalen, een afspraak maken bij een dokter, geld overhouden om je boodschappen te betalen. Daar komt allemaal veel bij kijken. Vooral wanneer je nieuw bent in een land, de taal niet spreekt, de procedures en gewoontes niet kent. Daar helpen we mensen bij, samen met onze vrijwilligers.”
Bij Welzijn Rijswijk werd ze projectleider van ‘Aan de Slag’. Dit landelijk project koppelt azc bewoners aan allerlei soorten vrijwilligerswerk. “Als je verder wil met je leven, ga dan eerst vrijwilligerswerk doen. Zo ontdek je wat je zelf kunt en laat anderen zien wat je kunt.” Ze is er zelf het levende bewijs van.
Haar vader zag ze nooit meer terug. Hij overleed uit verdriet om het vertrek van zijn dochter met wie hij zo'n sterke band had. Het duurde twaalf lange jaren voordat ze haar moeder weer kon omarmen. Wil ze ooit weer terug, zoals mensen haar tijdens haar jaarlijkse familiebezoek vragen? Nee, al houdt ze van haar geboorteland. "Mijn leven is hier, mijn ziel is daar.”