Vredesmaaltijd: samenspraak met een mond vol heerlijkheden
NieuwsHEILOO- Oh, mocht het iedere avond Vredesmaaltijd zijn. Altijd en overal. En moge die van Heiloo dan tot voorbeeld strekken. Bij de entree van de Willibrorduskerk klonk het al: Donna Nobis Pacem. Geef ons vrede. Nou, die was er vrijdagavond 26 september in de zuilengang van de Willibrorduskerk
Door Ed Bausch
Gelukkig zijn er overal in het land momenten en gelegenheden waar het ‘andere beeld’ is te zien, waar de andere geluiden zijn te horen, waar je proeft van elkaar, waar je kletst met elkaar, een liedje zingt met elkaar. Het liedje van samen, ook al stonden wiegjes in andere landen. De Willibrorduskerk leek vrijdagavond tijdens de Vredesmaaltijd wel speciaal gebouwd voor de indrukwekkende lange tafel vol schalen met gerechten uit allerlei landen, met ook een fikse pan hutspot, toch een uitheems hapje voor iemand uit pakweg Eritrea. Maar de borden werden volgeladen, smaken en kleuren uit allerlei landen. Wat een rijkdom.
In de zuilengang van de Willibrorduskerk kon iedereen zichzelf zijn - Ed Bausch
Worteltaart
De loftrompet moet geblazen worden voor de stichting Heiloo voor Elkaar. Onbaatzuchtig zijn de twintig vrijwilligers jaarrond bezig om van alles te doen voor de kinderen en volwassenen, veelal uit andere landen, de meesten al geruime tijd erkend als statushouder. Dat is eigenlijk een raar woord voor gewoon ‘Nederlander.’ Gevlucht voor de oorlog, zoals de Heiloose zanger Srdjan zo prachtig kon zingen. Gevlucht, maar terechtgekomen in een nieuw thuis. Werkend ergens, zoekend daarnaar, studerend. Kinderen op de scholen, een woning gekregen, taallessen volgend in de bibliotheek, mee voetballend, vrijwilligerswerk ergens. Gewoon, net als ‘wij’.
In 1981 riepen de Verenigde Naties de jaarlijkse dag voor de Vrede uit. Officieel is dat op 21 september. Heiloo viert die dag met de Vredesmaaltijd. Gha Khadija opende de avond met prachtig Nederlandse woorden. Gevlucht uit Afghanistan is ze nu bijna klaar met HBO-verpleegkunde. Pastoor Steve riep op te bidden dat leiders eindelijk gaan afzien van geweld. Burgemeester Mascha ten Bruggencate zei: “Vrede is ook glimlachen. Dus ik heb worteltaart gemaakt.” Je weet wel, de taart van dat grapje. Nou, ze mag die nog wel eens ergens trakteren. En dat geldt ook voor al die bijzondere en kleurige gerechten. “Ieder jaar op deze dag delen we iets heel waardevols met elkaar”, zei Hans Velders, een van de bestuursleden van Heiloo voor Elkaar. “Hier vieren we de onbreekbare kracht van verbondenheid met elkaar.”
Overal stond op een handgeschreven kaartje wat het was op die schaal, uit welk land. Met van alles wat had je dus de hele wereld op je bordje. Wat is de wereld dan mooi. Hier waar de bommen niet vliegen, waar de geweren niet door het tentdoek steken, waar je kunt zijn wie je wilt zijn. In de zuilengang van de Willibrorduskerk kon iedereen zichzelf zijn. Zo maar mengen onder elkaar is nog niet meteen makkelijk. Maar Nederlanders in den vreemde…toch ook op een kluitje in de Hollandse kerk in Sydney, Ottawa? En toch, kinderen uit Turkije en Eritrea dansten samen door de zaal, ze zitten immers bij elkaar in de klas, op de sportclub. Ze praten allebei hetzelfde Nederlands. Ze zíjn Nederlands. Straks hebben we ze ook gewoon keihard nodig, dat ook nog eens een keer.
Ei bakken
Heiloo voor elkaar doet aan huiswerkbegeleiding, helpt bij deelname aan het zomerkamp, verzamelt met steun van andere stichtingen rugzakjes met wat extra’s, helpt bij formulieren, bij deelnemen aan de verkiezingen. Oh, wat is onbaatzuchtigheid toch mooi. En wat een feest was het vrijdag, zomaar een avond in Heiloo in september. Kijk op heiloovoorelkaar.com. Je leest er ontroerende verhalen over hoe het ook kan, geïllustreerd met prachtige foto’s. Je kunt je er ook aanmelden als Vriend. En kun je alleen maar een ei bakken: op een schaal leggen en hup volgend jaar naar de Vredesmaaltijd. Toprestaurant
