Het geluk van een dagje uit
Ellis Middelhuis, eigenaar van Zorgmaatje aan Huis Haarlem, ondersteunt met haar team mensen met een zorgvraag. Maandelijks schrijft zij een column over het waardevolle werk van het zorgmaatje.
"Het lijkt wel een vakantiedag,” verzucht W. stralend. "Wat een fijne dag hebben we samen.” Ze kijkt het zorgmaatje aan en voegt glimlachend toe: "Wat heerlijk om een dagje weg te zijn.” Afgelopen week bracht ze voor het eerst in lange tijd weer een bezoek aan een museum. "Ik ben 25 jaar geleden voor het laatst in een museum geweest,” vertelt ze verwonderd. "Wat is er veel veranderd en bijgekomen.”
Het verlies van haar man
De afgelopen jaren stonden voor W. (91) volledig in het teken van zorgen voor haar echtgenoot. In november overleed hij - verwacht, omdat zijn gezondheid al langere tijd achteruitging, maar toch ook onverwacht. Om acht uur 's ochtends aten ze nog samen een boterham, om tien uur was hij er niet meer. Een routinehandeling bij de huisarts werd zijn laatste moment. W. is dankbaar dat het zo gegaan is. Haar man, die zo bang was voor de dood en het loslaten van zijn geliefden, was ineens weg. Geen lange strijd, geen afscheid dat maar voortduurt. Toch vertelt ze nog vaak dat ze er soms niet bij kan dat ze samen aan tafel zaten, en hij twee uur later niet meer leefde. Sindsdien woont W. voor het eerst in haar leven alleen. Na jaren van zorgen en samenleven is het stil geworden in huis. Te stil, zegt ze zelf. "Ach Ellis, het gaat goed met mij, maar die stilte...” Ondanks haar gevoelens van alleen zijn, blijft ze een vrouw die midden in het leven staat. Warm, sociaal en altijd geïnteresseerd in de actualiteit. Haar grootste ergernis is haar rollator. "Ah, dat rotding. Ik wou dat ik zonder kon lopen,” moppert ze regelmatig. Vroeger bewoog ze zich haast rennend door het leven, nu is haar actieradius kleiner.
Wat een zorgmaatje betekent
Op de dagen dat iemand met haar op pad gaat, wordt die wereld gelukkig weer groter. Samen naar een museum, een wandeling maken of gewoon een praatje - het geeft glans aan de week. Voor W. voelde die ene dag uit als vakantie. Misschien herken je het in je eigen omgeving: ouders of grootouders die ineens alleen zijn komen te staan. De mobiliteit neemt af, terwijl hoofd en hart nog vol leven zijn.
Je zou graag vaker langsgaan, maar werk, gezin en afstand maken dat lastig. Het ligt niet aan de liefde, maar aan de tijd. Juist dan merk je hoe waardevol het is als iemand naast hen staat: iemand die meebeweegt, luistert of iets onderneemt. . Het maakt het verschil tussen een gewone dag en een dag die voelt als een vakantiedag.