Terug in de Tijd: werken in winkel van Arie van der Panne
ALPHEN – Nadat Riet Spierenburg-van Hanswijk (84) op 15-jarige leeftijd van school kwam, ging ze bij Vroom & Dreesmann in de Raadhuisstraat werken en verkocht ze op de lingerie-afdeling korsetten, bh’s en pyjama’s. Dit was best wennen. Soms vergat ze iemand in het pashokje die dan na verloop van tijd riep: ‘Hallo, komt er nog iemand kijken?’ Na twee jaar ging Riet op zoek naar iets anders en reageerde ze op een advertentie van Arie van der Panne die in de Hooftstraat een winkel begon met goochelspullen en feestartikelen.
Door Marieke Roggeveen
Dat was in 1959. Het was toen nog een kleine winkel zonder speelgoed. Dit verkocht de winkeleigenaar tijdelijk vanuit de winkel van Joha’s automatiek. Na een verbouwing verhuisde het speelgoed naar de winkel in de Hooftstraat waar Riet inmiddels met veel plezier als winkelmeisje werkte. “Het contact met de mensen vond ik leuk en we hadden ook veel lol met elkaar. Zoals de keer dat we ’s morgens vroeg een plakkaat nepkots voor de deur van schilder Van Beusekom hadden gelegd, bij ons aan de overkant. De schilder reageerde precies zoals we hadden gehoopt: al mopperend haalde hij een emmer water en een bezem om de ‘kots’ op te ruimen. Toen hij erachter kwam dat het geen echte kots was, kon hij er gelukkig wel om lachen. Andere fopartikelen die wij verkochten, waren knalsigaretten, nepdrollen, pillen die in wormen veranderden zodra je ze in een glas water deed, jeukpoeder en stinkbommetjes natuurlijk.”
Riet werkte het liefst op de speelgoedafdeling. “Arie van der Panne stond zelf ook vaak in de winkel, evenals zijn vrouw. Wij verkochten van alles: van treinen tot spellen en van poppen tot auto’s, en alles wat daarbij hoort zoals garages en poppenwagens. Ik kom uit een tijd waarin je nog een poppenwagen op afbetaling kon kopen. Bij aankoop betaalde de klant een deel van de aankoopsom en de rest loste hij af in wekelijkse termijnen. Dat kon in die tijd nog. Arie was ook poppendokter. Eén middag in de week kwamen kinderen bij ons binnen met een pop waarvan de armen of benen loszaten, of met een beer die een oog miste. Wij, zijn vrouw Anna Liese en ik, hielpen dan mee. Met een elastiek door het poppenlijfje zetten wij de armen en benen weer vast aan de pop. Arie gaf de beren weer een nieuw oog, hiervoor gebruikte hij glazen kralen of knopen.”
Na twee jaar als winkelmeisje gewerkt te hebben, vond Riet het tijd worden om ook wat van het huishouden te leren. “Ik kom uit een gezin met zes kinderen die thuis nooit hoefden te helpen in de huishouding. ‘Nee hoor,’ zei mijn moeder altijd. ‘Dat kun je later nog lang genoeg doen.’ Met als gevolg dat ik wel korsetten en poppen kon verkopen, maar niet kon strijken, koken of ramen zemen. Ik werkte eerst bij iemand thuis in de huishouding en later bij de Martha Stichting.” Al snel kreeg Riet verkering en na een tijdje trad ze in het huwelijk. Dit betekende ook dat zij haar ontslag kreeg. “Dat was heel normaal in die tijd: als getrouwde vrouw moest je je volledig richten op het huishouden en het gezin. Ik ben nu 84, mijn moeder heeft het dus goed voorspeld dat ik nog lang genoeg huishoudelijk werk kon doen. Ik kijk dan ook met heel veel plezier terug op de tijd dat ik als winkelmeisje speelgoed verkocht in de winkel van Arie van der Panne.”
