Column stadsdeelbestuurder Brahim Abid: Lekker tempo
Nieuws“De sneeuw is weg, maar wat was het een mooi gezicht. En leuk om even een besneeuwd Amsterdam te hebben. Kinderen, maar ook volwassenen, maakten sneeuwpoppen of hielden sneeuwbalgevechten. Sneeuw brengt hinder, maar vooral veel vrolijkheid.
Wat mij opviel was dat met sneeuw het tempo langzamer werd. Mensen liepen langzamer en voorzichter. Fietsen kon alleen op de paden die schoongemaakt zijn, maar niet te hard. En automobilisten reden een stuk minder snel. Verkeersdeelnemers hielden een lager tempo aan en beter rekening met elkaar, zonder dat dit tot ergernissen leidde.
Dat vertragen leidde er ook toe dat meer mensen elkaar meer begroetten op straat. De sneeuw bracht ons naar een tempo waarvan we allemaal wat socialer gingen doen. Of betekent dat dat we zonder sneeuw in een tempo leven, werken en verplaatsen dat eigenlijk te hoog ligt?”
Op de rem
“Een paar maanden geleden bracht de Raad voor de Volksgezondheid en Samenleving het rapport ‘Op de rem’ uit. Daarin waarschuwt de RVS dat de samenleving hypernerveus is. Individualisering, prestatiedruk en versnelling zijn de belangrijkste oorzaken die, volgens de RVS, onze samenleving hypernerveus maken. De ‘korte lontjes’ waar we het vooral sinds corona over hebben is ook een mogelijk gevolg van zo’n hypernerveuze samenleving.
Individualisering en prestatiedruk zijn lastiger te beïnvloeden dan tempo. Individualisering heeft ook veel bevrijding, zelfbeschikking en autonomie gebracht: belangrijke verworvenheden. En prestatiedruk lijkt mij iets dat door mensen verschillend wordt ervaren. Zelf zie ik genoeg mensen waarvan ik denk het kan wel wat minder… Maar ook nog genoeg waarvan ik soms denk dat een beetje prestatiedruk wel goed zou zijn.
Maar met z’n allen een lager tempo aanhouden: dat lijkt me goed haalbaar. Zeker op straat zodat we meer rekening met elkaar houden. De tijd en de ruimte hebben voor meer vriendelijkheid. Ik moet er niet aan denken dat we het hele jaar door sneeuw hebben. Maar het lagere tempo, dat was iets om te koesteren.”