Van strike tot goot: deze hilarische bowlingavond gaat compleet mis
ColumnIn de goot
Ik ben niet slecht in bowlen, ik kan gewoon niet mikken. Bowlen is zo’n activiteit die je nét vaak genoeg doet om jezelf weer even te misleiden. Je denkt: misschien valt het dit keer mee. Tot je weer op die baan staat en je richtingsgevoel aangeeft dat het vandaag alle kanten op kan gaan.
Dit weekend was het weer zover. Gezelligheid, vrienden, drankjes en muziek. Voor ik het wist stond ik met gehuurde schoenen in maat 46 aan mijn voeten, waarvan je liever niet wilt weten wie er allemaal met zijn tenenkaasfondue in heeft gezeten.
Ik had het vooraf nog in de app gezegd: ik kan dit niet. Dat is overigens onbewuste tactiek, want iedere bal die je daarna goed gooit levert applaus op alsof je de Cruijff onder de bowlers bent. “Bowlen is heel simpel: je gooit geen bal naar de kegels, je zorgt dat de kegels staan waar je bal toch al heen wilde.”
Je probeert sierlijk en grappend je eerste worp te doen, maar ik viel meteen door de mand. Bal na bal belandde in de goot. Ik keek naar de baan naast me. Daar stonden kinderen met hekjes. Ik voelde jaloezie. Zij kregen hulp en begeleiding en gooiden strike na strike alsof het niets was. Ik stond ernaast… met zonder hekjes.
Door de jaren heen heb ik een trackrecord opgebouwd waar je u tegen zegt: een bal in de verkeerde baan gegooid, de tv boven de baan geraakt… en één keer zo’n tragische worp waarbij ik vergat mijn vingers uit de bal te halen en mezelf met mijn Kukident over de baan slingerde.
Bowlen is zoals het leven: je doet alsof je controle hebt, iedereen kijkt mee en uiteindelijk eindig je toch regelmatig in de goot. Maar soms… héél soms… gooi je een strike. En daar leef je dan weer drie maanden op.
Liefs, Jasper